Feeds:
Berichten
Reacties

Antwoord

Ik zou zo graag eens zeggen

Goed

En het dan menen.

Dat de zon schijnt

Dat het gaat

Op z’n gangetje

Dat het ergste wat kan zijn

Een boete is

Van zesendertig euro

Voor drie kilometer te hard

Dat het vreselijkste mogelijk

Morgen

Maar 10 graden

Met regen en windstoten. 

En de komkommers, onvoorstelbaar,

Wel 129 cent

Per stuk.

Dat ik niet kiezen kan

Of ik naar Londen of Parijs

Op vakantie moet gaan. 

Zie haar gaan

Zie haar gaan

Ze denkt echt he

Dat ze de weg kent

Dat ze zo recht staat

Dat ze het pad bepaalt

En dat ze de dingen haalt

Dat ze maar gaat

En rent

Zo wat verwaand he

Zie haar gaan

Zie haar denken

En dan wenken

Overwegen en 

Afwegen en

Bewegen

Zie haar inschatten

En incasseren

Die moet echt denken

Dat ze het aankan

Dat ze alles aankan

En dan maar door gaat

Alles maar door rolt

Niet rechts

Dan wel linksom

Dat ze 

De ene voet

Voor de ander doet

En dan 

Nog een voet

Nog een voet

Nog een voet

En verder….

Oh wat een trut he

Die schijnheilige kut he

Die denk dat ze beter is

Dan jij en dan ik

Die van geen stoppen weet

Hard is

Je afschrikt

Haar blik

Niet afwend

Zou je vermoeden

Onder al dat gehoedde

Achter de muren

Hoe onder dat koele

Ze zich zou kan voelen

Dat hoe ze zich draagt en beweegt

Hoe ze wikt en ze weegt

Hoe ze denkt en begrijpt

Hoe ze je het niet verwijt

Hoe haar handen creeëren

Haar woorden troosten

Haar armen omvatten

Haar benen dragen

Dat haar  hart zoveel liefde bevat.

Zie haar gaan

Zou je denken

Dat nèt zij die zo koud lijkt

Juist de meeste warmte herbergt?

Het spijt me
De diepe dalen
Het spijt me dat je dan alleen staat
Ik je alléén laat gaan
Ik dus hier blijf met mezelf

Het spijt me
Dat de depressie
Als een zwart gat in mijn buik
Niet alleen míjn vreugde opslokt
Maar ook het jouwe

Het spijt me zo
Dat dat hele wijsje
Zich om de zoveel tijd herhaalt
Dat rockbottom de enige plek is
Die vertrouwt lijkt
Het spijt me meer
Als het dan ook nog voortduurt
Sommige dips worden een kloof
Zó breed, dat ik begin te twijfelen
Of er nog een eind aan zit
En als ik dan niet meer geloof
Dat het de moeite waard is
Dat ik van me houd
Dat jij van me houdt
Dat spijt me het meest

Midwinternacht 2014

Ik schrijf deze post lang na midwinter. Want na de afgelopen tumultueuze weken bleef dat erbij zitten. In september hebben we ons volop kunnen indrinken in de overvloed en dat was maar goed ook! We hadden het nodig!
Onze oudste dochter heeft sinds haar geboorte een leveraandoening. Het zet je leven nog meer op zijn kop dan een nieuwgeboren kindje gewoonlijk al doet, maar mettertijd leer je ermee omgaan, pas je je aan. Je gaat door en ergens went het; de medicatie, de medische voeding, haar uiterlijk, de jeuk, het ’s nachts meerdere keren wakker worden.

En dan voel je dat er toch iets niet klopt. Was dat buikje altijd al zó groot? Haar ogen en huid zó geel? Komt ze wel genoeg aan? Héé, een liesbreuk! Moederinstinct. Intuïtie. Ik wist eind september niet waar ik met mezelf heen moest. Er klópte iets niet. Die liesbreukoperatie liet in mijn lijf alle alarmbellen af gaan. Er wás wat mee. Dus ik vroeg bloedonderzoek aan. En na overleg in het ziekenhuis bleek dat haar leverfuncties achteruit waren gegaan en rap minder werden. De liesbreukoperatie werd afgelast, er werd een sonde aangemeten en ons werd geleerd hiermee om te gaan en een screening voor levertransplantatie werd ingepland. Mensen leven mee en dat is heel fijn, maar ook heb ik veel steun gehad in het me gedragen voelen door de Almoeder. Door het idee te hebben dat ik kon putten uit haar energie.

Levertransplantatie. Heftig. Begin december hadden we het “Groen Licht gesprek”. Vanaf dat moment sta je officieel op de wachtlijst voor een donororgaan. Wat ik me nog kristalhelder herinner is wat ik na het gesprek met de arts dacht: als het maar na Midwinter is. Als het licht terugkomt, het leven terugkeert van zich verschuilen in de grond en ze mee kan op die ontluikende energie. En een vriendin zou zeggen: “pas op met wat je vraagt. Je zou het kunnen krijgen.” 😉

10 dagen stond ze op de wachtlijst, toen we zaterdag 20 december werden gebeld: “kom maar! Er is een donorlever!” Ze stond net 2 dagen weer op ‘groen’; de week ervoor was ze flink ziek geweest, 5 dagen hoge koorts. En nu was er een lever! Met alle uitleg-op-kinderniveau en voorbereidingen voor de controles op de poli in de planning voor in januari, waren we gewoon nú al aan de beurt!! En zo haalde ik voor de verandering eens niet de midzomernacht, maar de midwinternacht door. Testen. Wachten. Foto. Wachten. Gesprek. Wachten. Bloedonderzoek. Wachten. Wachten. Wachten.
En wat doe je ondertussen? Dochter is 5 jaar, bijna 6. We hadden verteld dat de oude lever zo stuk was gegaan dat hij het werk in haar lichaam niet meer goed kon doen. En dat er een nieuwe lever komen moest. Waar die nieuwe lever vandaan komt hebben we haar niet verteld, dat is voor later. Dit was al groots genoeg en een ritueel waardig. Samen, papa, mama en Ariëlle, hebben we tijdens het wachten de oude lever bedankt voor alle gedane inspanningen. Gezegd dat hij goed zijn best heeft gedaan, maar dat hij op was en het tijd was voor de nieuwe lever om het over te nemen. Daarna hebben we de nieuwe lever alvast welkom geheten.

En dan komt daar het verlossende woord.

De lever is een match
De lever is gearriveerd
De lever ziet er goed uit.
De transplantatie gaat door.

En zo werd Ariëlle midden in de Midwinternacht, om even voor 2 uur op 21 december, in de langste nacht van het jaar, naar de OK gereden. 21 december, wanneer het licht terugkomt, het leven terugkeert van zich verschuilen in de grond. En even moest ik denken aan die vriendin. ‘Pas op met wat je vraagt…’ en moest ik glimlachen.

Diepte

Daar ben je dan, dag diepte
Na de vrije val voel ik de vloer
Het dieptepunt, ik kan niet verder
Dag gemoed, was je hier ook?
Ik laat me dragen
Niets meer moeten, want ik kan niet meer
Eindelijk die leegte, op.
Muziek vult mijn hoofd
Klanken mijn gedachten
Tranen mijn ogen
Ze nemen hun plek in
En ruimen op wat er op te ruimen valt

Voorjaar

Het voorjaar hangt om je jeugdige schouders
In je lach hoor ik de lentezon
Ik koester me in het licht dat
Tussen takken door schijnt
Daarop prille bloesems
Lichtgroene blaadjes
Ik kan de vlinders van de zomer voelen
Opgewekt fladderend lichten ze m’n ogen op
Ze laten de wereld intenser kleuren
Een Aards paradijs
Ik krijg zin
In zo’n verboden vrucht

Imbolc 2014

“De Aarde, Ze draagt me, waarheen ik ook ga.
Ze vangt me op, als ik struikel en val.”
(Bron: Yoeke Nagel)

Afgelopen twee weken bracht ik in mezelf door, Imbolc; in de buik.

Misschien vreemd om het op 15 februari nog over Imbolc te hebben. Toch blik ik graag nog even terug op afgelopen weken.
Elke zoveel weken maak ik een soort cyclus door van normale weken en dagen, dagen waarin ik hyper ben en de wereld en omstreken aankan en soms weken, dat ik wegglijd in een soort dip, depressie. Na een poosje rol ik als vanzelf weer uit die dip of hyperperiode. Ondertussen heb ik geleerd dat vechten het alleen maar erger maakt en dat acceptatie van het geheel ervoor zorgt dat ik er het snelst weer uit kom.

Eerlijk gezegd had ik mijn dip half januari al verwacht. Gelukkig bleef deze uit, want mijn agenda stond vol toetsen. Na de tentamenperiode vroeg ik me al af of de dip niet alsnog zou komen en jawel; daar was hij!
Het is een gek gevoel; ik merkte dat ik ernaar uitkeek…. Bijzonder genoeg heb ik ondertussen niet alleen geaccepteerd dat mijn gemoed met ups en downs gaat, maar ‘verheug’ ik me zelfs op een periode waarin ik mezelf terugtrek, de boel de boel moet laten, terug moet keren in mezelf en in een draaikolk van onrust mijn rust vinden moet. Ook al gaat dit gepaard met gevoelens van wanhoop en verdriet, het lijkt nu een ritme te zijn waarvan ik op aan kan, een rustpunt waar ik om de zoveel tijd aan toe ben.

Als ik mijn depressie ‘inglijd’ (zo voelt dat) geef ik me over aan dat gevoel. Ik laat mezelf wiegen in de armen van de Grote Moeder, laat het toe dat de dagen gaan zoals ze gaan en maak er geen gevecht van. De grootste uitdaging in deze periodes is om niet teveel uit te schieten naar de lieve mensen om me heen en waar ik van houd, om zo weinig mogelijk schade toe te brengen aan anderen, als gevolg van mijn gemoed. De ene keer lukt dat beter dan de andere keer en ik besef me hoeveel geluk ik heb met een begripvolle partner als de mijne.

In een dip komen veel emoties voorbij. Vaak begint het met gevoelens van falen, zaken waarin ik tekort schiet, het niet goed genoeg doe. Ik ben dan boos op mezelf. Rouw om het feit dat deze dips bij mij horen.
Dan, op het diepste punt, voel ik en zie ik duidelijk wat ik belangrijk vind. Waar het leven om draait. Aan vrienden die me ondersteunen heb ik dan het meest. Mensen die niet hun tijd verdoen met me opvrolijken en moed in praten, maar die inzien dat werkelijke acceptatie van wie ik ben en wat ik doormaak mij het meest steunen. Daar voel ik zoveel dankbaarheid voor! Elke keer ga ik deze cyclus van aanvaarding weer door.
Vervolgens, de ommekeer. Als alles ontdaan is van zijn franje en ik duidelijk zie wat belangrijk is, rol ik weer uit mijn depressie en kan ik weer plannen maken die voortkomen uit wat ik in mijn dip ontdekte. Net zoals bij Imbolc-vieringen, richt ik me op het licht, op het lengen der dagen, de hoop die daaruit spreekt. Ik besef me dat ik niet altijd in mijn donkere kant hoef te vertoeven. Dat ik vanzelf weer optimistischer word, net zoals ik erop kan vertrouwen dat na Imbolc de zon elke dag weer langer schijnt en de dagen warmer worden.

Blessed Imbolc!

Één, twee, huppekee

En als je dan een stapje neemt van
Één, twee, huppekee
Met me mee danst, zwaait en zwiert
Rond en rond en om
En dit is eng
Maar dat is leuk
En dit leuk eng
Dit mag wel, dat mag niet
Wie zegt dat dan?
Kriebels in m’n buik, want ik doe
Iets anders, spannends, geks
Kleur ik buiten de lijntjes een 3D kasteel
Dans ik uit volle borst
Één, twee, huppekee
Kom pak je m’n arm?

Midwinter mijmeringen

Midwinter. Na de langste nacht, de kortste baan van de zon, komt het licht weer steeds iets meer terug.

20131221-110149.jpg

De laatste twee weken voor de kerstvakantie waren pittig. Ik voelde sterk de behoefte om naar binnen te keren, maar daar was nog even geen ruimte voor. Nu is het 21 december en kerstvakantie en kan ik even op adem komen, aarden, terugtrekken en herbezinnen.

Want wat een onverwacht jaar werd het! Daar had ik met Samhain 2012 niet over durven dromen!

Ik hielp een vriendin aan hoop op een kindje. En al die hoop en liefde groeit nu in haar buik en wordt komende februari/maart verwacht.

Ik vond met Samhain een stukje van mezelf terug waarvan ik dacht dat ik die kwijt was. Dat was al een cadeau op zich. Maar toen besloot ik afgelopen zomer dat ik misschien dat deel ook wel weer zou kunnen zíjn en schreef me in voor een studie. Ik was heel onzeker hoe het zou gaan. Na overspannen te zijn geweest is zoiets best een uitdaging. En het is geen opleiding die je zo even doet. Na 4 maanden hard werken, vind ik dat het resultaat er mag zijn; alles voldoende op een 5 op een verslag na die ik nog mag bijwerken. Ik let goed op mezelf, mijn doelen richten zich alleen op het semester waar ik mee bezig ben en wat daarna komt, komt daarna. Een perfectionist die loslaat 🙂 het moet niet gekker worden!

Yule, midwinter, al het leven trekt zich terug in de aarde. In de buik van de Grote Moeder. December is vaak de periode van grote drukte, verplichtingen. Wij hebben ons rooster vrij, kunnen bijkomen van alle bezigheden, wat bij ons alle vier hoognodig is. Naar binnen keren, mijmeren over de lichtpuntjes in mijn leven en koesteren wat me lief is in de warmte van ons huis. Dat is voor mij Yule 2013.

Brightest blessings, fijne Yule, prettige Kerstdagen en alvast een prachtig 2014 gewenst!

Autumn breezes

20130928-102516.jpg

20130928-102555.jpg

20130928-102621.jpg

20130928-102651.jpg

20130928-102738.jpg

20130928-102807.jpg

20130928-102831.jpg

 

20130929-202535.jpg

20130928-104629.jpg

Draaikolk

In twee uitersten verscheurd
Balanceer ik als over een koord
Bang dat als ik val
De diepte in mij te zwaar is
Dat het valnet een illusie is
Dat ik weer word meegesleurd in die draaikolk.

Ik bel je op
“Schatje?
Ik voel me glippen
Glijden op dat bekende hellende vlak”

En ik zoek in je stem dat houvast
En ik zet mijn voeten schrap

Want in mijn tomeloze donkerheid
Ben jij mijn Noorderster
Durf ik te balanceren

Hartzeer

Het verleden heeft soms de neiging
Je rechts, over de vluchtstrook, in te halen
Ik zag de waarschuwingssignalen wel
Negeerde ze, tegen beter weten in.

Waarom, vroeg je me net, reed je toen niet met me mee
Je had toch over kunnen stappen, ook al had je nog bagage
En toen ik weg was gegaan, jou alleen op die kruising achterlatend
Had je me best kunnen bellen toen de weg die je volgde doodliep
We hadden toch kunnen proberen samen een weg te vinden?

En ik denk
En ik voel
En het spijt me
En ik houd van je

Maar nooit heeft het zo lang geduurd tot ik mee kon liften
Als bij jou
Nooit voelde de afstand tussen A en B meer onoverbrugbaar
Als bij jou
Nooit heeft houden van zo’n zeer gedaan
Als van jou

Belofte van oogst

Heerlijk he! Dat weer van nu!
Ik ben écht een herfstmens! Ik geniet van het licht wat minder wordt, de koude die in de lucht hangt, de kruisspinnen overal, de geuren, de paddestoelen, de bosgeuren, de laatste warme middagen, de koudere avonden met stevigere Hollandse kost.
En dubbel als die Hollandse kost uit mijn eigen tuintje komt!

Vanwege de verhuizing is dat een ‘nieuwe’ tuin, die ook nog eens helemaal op de schop moest.

En dat van aardappeltjes die toch al uitgelopen waren in de keukenkast, uitjes die niet wilden groeien en worteltjes die niet eens kiemden, slablaadjes die opgegeten werden door slakken, spiksplinternieuwe bramen- en frambozenstruiken, bessenstruiken die verplaatst moesten worden op het moment dat ze al hun groene besjes al gevormd hadden (en die dus afstierven).
Je merkt al; ik heb geen natuurlijk groene vingers 😉

Toch wat leuke plaatjes van wat al wél zichtbaar was aan oogst;

20130829-165238.jpg

20130829-165250.jpg

Wederom verbaast het mij hoe ook dit buitengebeuren synchroon loopt met het innerlijk. Afgelopen anderhalf jaar verhuisden we naar een nieuwe stek, verbouwden en vernieuwden en pasten we bijna elke vierkante centimeter van ons huis en de tuin. We bereidden ons zo goed mogelijk voor op veranderingen, terwijl we de lopende zaken niet vergaten.

Want één van de dingen van het klussen wat mij zo bekoort, naast het mooi maken van ons thuis, is dat al dat passen, meten, schuren, slopen, nadenken, opwerken, plakken en opbouwen veel ruimte laat voor je eigen gedachten. ‘Zo boven, zo beneden, zo binnen, zo buiten’ schiet me dan te binnen. Een wijze uitspraak die ook binnen paganisme en hekserij wel gebezigd wordt. Met al dat schaven en schuren, visies over hoe het zou kunnen worden, schaafde en schuurde ik ook aan mezelf.
Er kwam een tijd, na het te boven komen van het diepste deel van mijn depressie/overspannenheid, dat ik dacht: “en nu?” Hier zit ik dan. In mijn hoofd de dingen die ik ooit deed, die ik leuk en interessant vond en vind, maar die nu niet meer bij me passen, of die ik op dit moment niet belangrijk (genoeg) vind.
Vorig jaar in het Samhain ritueel kwam ik tot de gelukkige conclusie dat wat ik ooit was en deed, niet verloren is. Wat die Ch.rista deed zit nog steeds in mij, de ervaringen, die kracht, die visie, ik was niks kwijt, het was alleen verborgen.

Maar de manier waarop die dingen gingen, de context waarin ik werkte, dat kan niet meer. Maar wat dan wél? Aan die vraag heb ik veel gedacht tijdens al dat kluswerk.

En uiteindelijk, toch nog onverwacht en snel was ik eruit. Met een lieve muze die me vanalles vertelde over haar ervaringen, mijn klusintrospectie, de waan van de dag (ook niet uit te vlakken) en door het onderzoeken van mijn eigen dromen, kwam ik erachter dat ik minder vast zat dan ik dacht.
Zoals Daniël Lohues zo mooi zingt over het sleuteltje wat hij kwijt was; “Ik had ‘m zelluf in de buze”!

Ik besloot verder te gaan studeren! Een master te gaan volgen! Onderwijskunde of Pedagogiek, welke het wordt weet ik niet. En zomaar, ineens, durfde ik dat nú al en niet volgend jaar!
Ik moet eerst een premaster volgen, de wiskundetoets daarvan heb ik ondertussen gehaald (met een 8,6)!

En zoals de buitenlucht nu zindert van het opnieuw opgestarte leven van het weer naar school en aan het werk gaan, de akkers, struiken en bomen vol zijn met de belofte van de komende oogst, zinder ikzelf van enthousiasme van het aangaan van deze nieuwe uitdaging!
En ik hoop dat ik me, wanneer ik in de put zit omdat het misschien wel even moeilijk of veel is, deze energie kan herinneren!!

Nightswimmer

20130821-020538.jpg

Zolang als ik me kan herinneren houd ik van de nacht. Het duister, de silhouetten, de stilte.
De meeste mensen rusten al hoor ik in de verte auto’s over de snelweg razen.

Heel graag zit ik ’s nachts nog even buiten, zeker op avonden als vanavond.
Het is net alsof ik buiten de tijd sta. Mijn zintuigen vergroot.
Ik hoor beestjes scharrelen, katten op jacht, blaadjes ritselen, als mensen hun raam open hebben staan kan ik ze zelfs horen snurken. Ik voel de zachte nachtbries van eind augustus. Niet warm, niet koud. Precies tussen zomer en herfst in. Het ruikt mossig, je ruikt zowat de herfst aankomen. En alles lijkt een zilveren randje te hebben, doordat het wordt beschenen door een prachtige Volle Maan.

In het schijnsel van de maan kom ik tot rust.
Nightswimming… Deserves a quiet night….

20130821-021439.jpg

Appeltjes

 

 

20130819-215139.jpg

 

Het appelboompje in onze tuin hangt vol appeltjes. Vorig jaar hingen er voor het eerst appels aan, wel drie! En dit jaar gaat ‘ie los!

In het voorjaar heb ik eigenhandig alle bloemetjes bevrucht met mijn vinger, want ik zag nergens een bij.
De bloesems bloeiden uit en lang gebeurde er niks. Tot op eens…. Ja! Kleine, lichtgroene bolletjes!
Afgelopen maanden heb ik het groeiproces in de gaten gehouden en ze begonnen er al écht lekker uit te zien. Ik had al grote visioenen van appeltaarten, appelmoes, appelcake, appelleer en appeltjes-uit-het-vuistje. Maar ja, het was wachten op de herfst.

Afgelopen weekend hebben we de tuin verder in orde laten maken. En Boompje moest toch echt verplaatst. Ik hoop dat ‘ie het volhoudt, tot dusver ziet het aardig uit. Ondertussen knabbelen we lekker aan de appeltjes die niet langer wilden blijven hangen.

Verandering op komst

En dan… Wat begin dit jaar een wens leek en in maart een toekomstdroom, ik eind juni een keuze maakte en daarna hard aan werkte om waarheid te laten worden; ik begin een studie! Ik wil mijn Master Onderwijskunde of Pedagogiek gaan halen. Welke het wordt, ik weet het nog niet. Maar ik mag eerst twee jaar ‘schakelen’ dus ik heb nog tijd genoeg om een keuze te maken.

Ondertussen heb ik kinderopvang geregeld, iemand ter motivatie en een wiskundedocent voor bijles. Ik heb me ingeschreven, gisteren was de sluitingsdatum.

En ook nu verbaast me het weer hoe ‘toevallig’ dit valt in het ritme van de seizoenen. 1 augustus is het. Lughnasadh. Het eerste oogstfeest. Ok, zoveel valt er nog niet te oogsten op het eerste gezicht, maar over een paar weken hoop ik op het eerste; het behalen van de wiskunde voortoets!

Maar eerst heb ik een heerlijk vooruitzicht: Castlefest!!
Dit jaar ga ik met mezelf naar Castlefest. Drie dagen maar liefst en ik bivakkeer in een tentje op de Castlefest camping. Ik ben heel benieuwd hoe het gaat zijn, want het is al een tijdje geleden dat ik zoiets in mijn uppie ondernam. Aan het weer zal het niet liggen!

Mag ik? Kan ik?

Omvat door een vacuüm speel ik
In gedachten
Met een wens, een droom, een sprankje van
Wat durf ik te verwachten?
Of lukt het mij om die verwachting los te laten
En te zien
Wat er komen mag, wat komen gaat
Of misschien
Vraagt het dat ik het in gang zet
Maar hoe weet ik
Of precies nú het moment is
Nu? Ik schrik

Maar wacht, lief, alles hoeft niet tegelijk
Doe maar kalm
En terwijl je de dingen regelt, bedenk dat wat je zoekt
Je in de palm
Van je eigen hand vindt, of je broekzak, of je hart misschien.
Omring je met wat je voeden zal,
maar wat je nodig hebt, dat heb je al.

Ik zet me neer, vlij je tegen me aan
We zwijgen, maar ik voel wat we samen zeggen gaan
Ik hef mijn hand op en plaats ze licht
Je hals vlakbij mijn gezicht
Mijn vingers maken dat je trillen gaat
En mijn voet tikt daarbij zachtjes de maat
Je zingt en fluistert en beroert
Je klank is wat me steeds weer vervoert
Je tonen voel ik in mijn hart
Het lastige ritme dat me even sart
Maakt dat ik me nog meer concentreer
Met liefde bespeel ik je nog een keer

Waarom niet?

Waarom niet?

Waarom zou je iets over hebben
Voor een ander, zomaar voor niets?
Al die moeite je getroosten
En wat ongemak bovendien

Ja, er zijn ook nog consequenties
Emoties van jou en mij en meer
Een band of toch niet? Moet je dat bespreken?
En oh ja, ’t doet ook nog zeer

Maar er is geen grotere pijn
Geen vreselijker leed dat ik me denken kan
Dan je kind te moeten verliezen
Of ook erg; nooit pap of mam

Ja, er zijn ook andere erge dingen
De wereld is vol genoeg met leed
Ieder heeft zijn kruis te dragen
Soms zelfs groter dan dat jij weet

Maar al die dingen kan ik niet veranderen
Ze zijn veel te groot voor mij
Veel te veel om te behappen
Daarvoor voel ik mij te klein

De Goden weten, ik ben mens
En lang niet altijd even mooi
Hoezeer ik ook mijn best doe
Ergens wordt het toch een zooi

Maar kleine dingen kan ik geven
Daarvan heb ik er volop
En speciaal voor jou geef ik dit ene
Zo klein, ’t is maar een speldenknop

Ik ben dankbaar en gelukkig
Dat ik mijn grote angst niet beleven moet
Zie ik liefdes onder mijn vleugels
Die ik zo enorm graag hoed

Daarom schenk ik met al mijn liefde
Wat speldenknoppen, ondanks de pijn
Want een ander dezelfde angst niet gunnen
Dat is waar ik voor kan zijn

Dus waarom zou ik nu iets geven?
Ondanks pijn, onzekerheid, verdriet?
Ach lieve mensen….
Waarom niet?

Mabon

21 september 2012. Precies 1 jaar geleden startte ik dit blog. Wat ik ermee wou wist ik toen niet goed. Maar wat het me bracht was meer openheid. Over mezelf, wat ik vier. Datgene waarmee ik me naast man en kinderen het meest mee bezighoud. Het was (en is nog wel eens) ontzettend eng om dit te delen. Het wijkt af van de ‘norm’, wat die dan ook moge zijn.

Vandaag was ook een bijzondere dag. Voor het eerst in bijna 3,5 jaar tijd heb ik mijn moeder weer ontmoet. Waarom het zo kwam dat we elkaar niet meer zagen is een lang en vervelend verhaal. Waarom het zo lang geduurd heeft, tja. Wat moet een mens daar nu op zeggen? Wat belangrijk is, is dat zij vandaag eindelijk die stap zette, waarop ik niet meer had durven hopen. De zaken zijn er niet mee opgelost of uitgepraat. Maar misschien kunnen we elkaar opnieuw leren kennen…

Dit jaar is het ook op een andere manier een andere Mabon dan anders. We starten met onze jaarfeestengroep iets nieuws, of eigenlijk borduren we voort op de ingeslagen Reclaiming-weg. We hebben Yoeke Nagel gevraagd ons te begeleiden en ze zei ja! Vandaag hebben we besproken wat we gaan doen. Een echte viering was het dus niet, al hebben we al een mooi beginritueel gedaan. Ik ben benieuwd wat we gaan doen! Niet in de laatste plaats omdat ik samen met Yoeke het komende ritueel ga voorbereiden. Samhain, het nieuwe jaar in de paganistische wereld. Een bijzonder feest, omdat hierbij ook voorvaderen geëerd worden. Eerst maar eens broeden op een thema voor die avond….

Vakantie


We gingen naar het noordelijkste puntje van Denemarken. Ons huisje lag bijna direct aan de zee. Wat zijn we daar vaak geweest, heerlijk uitwaaien! En ’s avonds in het huisje, deden we de sauna aan. En wat is dan heerlijker dan in het donker poedelnaakt het strand op te rennen en zo de zee in te duiken om af te koelen? Ik zou het niet weten! 🙂

En dan sta je daar zo op het strand… Ik merkte dat ik echt toe was aan ‘onthaasten’, want ik kon me nauwelijks ontspannen die eerste dagen. Ik wilde weg, iets doen, er moest vast wel iets! Nee natuurlijk niet! Het is vakantie! Dus de golvende gedachten uit mijn hoofd gezet en de geluiden van de golvende zee heerlijk ingedronken.

De zon zakt zo prachtig de zee in ’s avonds:

En de maan, zoveel licht in het donker. De eerste foto is écht van de maan, met een lange sluitertijd gemaakt.

Genieten!

Appelmoes…

Ik kreeg wat appeltjes via iemand via iemand uit iemands achtertuin….

Die kookte ik tot moes….

Toen kwam er een klein keukenelfje voorbij…

Mmmmm!

Lughnasadh 2012

Eerder vanavond liep ik buiten. Het was niet meer zo warm als overdag doordat de zon nu onder gegaan was. Zwoel met een licht fris briesje, zo eentje die danst met de lokken van je haar. Een avond waar je de regen in de lucht kunt ruiken, waar een belofte hangt van een fikse regenbui en je alleen af kunt wachten of deze komt of niet.

En hij kwam! Terwijl ik dit schrijf is er buiten een woeste onweersbui aan de gang. Zo’n echte, regelrecht uit een horrorfilm gewaaid. Het water druipt langs de ramen en naast me zitten twee katten die me dankbaar aankijken dat ik ze tien minuten geleden toch maar (tegen hun zin) naar binnen heb geroepen.

Zo’n onweersbui als dit voelt voor mij aan als een verademing. De warmte die de afgelopen dagen de druk opvoerde voelde ik ook in mezelf. Te druk geweest de afgelopen weken, vooral het afgelopen feestelijke weekend. Ken je dat? Dat dingen op een dag voelen alsof je tegen één of ander hoogtepunt aanzit? Zo hoog dat je snakt naar een ontlading? Naar een emotionele onweersbui?

Het is 1 augustus, de tijd van Lughnasadh (spreek uit: loenasaa) of Lammas. Het eerste oogstfeest. Een periode met overvloed, alles is rijp of is er druk mee bezig dat te worden. Het harde werken is even voorbij, je kunt even ademhalen voordat je weer bezig moet met de oogst van de volgende gewassen die rijp zijn. Het is een tijd voor dankbaarheid voor alles waar je aan gewerkt hebt, voor wat je mocht ontvangen en voor wat er misschien nog komt.

Maar door dat drukkende gevoel kon ik vandaag niet dicht bij die dankbaarheid komen. En dat irriteerde me. Er is toch wel íéts om dankbaar voor te zijn? Ja, ik kon genoeg bedenken, rationeel, maar het echt doorvoelen. Nee. Er zat teveel in de weg. Dat voelde ondankbaar en dat wou ik al helemaal niet voelen!
En het was ook al 1 augustus, Lughnasadh ‘hoor’ je rond deze tijd te vieren. Maar dit jaarfeest vieren we in mijn jaarfeestengroep dit jaar niet, vanwege tijdgebrek. Een ander item heeft meer aandacht nodig en dat bracht de viering in het gedrang. We doen liever 1 ding goed dan 2 dingen half en dat is verstandig. Toch had ik vanavond zo’n doelloos, nutteloos gevoel dat er toch Iets zou moeten wat Jaarfeest Waardig zou moeten zijn. Ik voelde me een prutsheks!

Na het thuiskomen van een leuke avond bioscoop had ik nog niet de behoefte om naar binnen en op bed te gaan. Veel te onrustig in mijn bol. En zo kon je me even later terugvinden op een veldje in de buurt, met een sloot warme chocolademelk in mijn favoriete StarBucks mok. Puur genieten. Het eerste beetje dankbaarheid kwam naar boven geborreld.

De zwoele avond lonkte, een gesprek hing in de lucht en om niemand te storen nam ik dat gesprek mee op een ronde door de nacht. Nu wonen we hier nog niet heel lang, dus alle mooie en ook veilige plekjes om ’s avonds als vrouw alleen te lopen weet ik nog niet. Maar zo met iemand aan de andere kant van de lijn leek het me wat veiliger en ging ik op pad.

Ik vond een bankje aan het water met mooi uitzicht op de plek waar je de volle maan kunt zien als er geen wolken zijn. En toen ik eens toevallig in die richting keek tijdens het gesprek, zag ik haar in al haar schoonheid even tussen de wolken door knipogen. Een golf van bewondering ging door me heen. Naast me hoorde ik de nachtbeestjes scharrelen en de vissen kwamen in het watertje voor me af en toe aan de oppervlakte. Achter me begon het al lichtjes te onweren en ik vroeg me af hoe lang ik daar nog droog kon zitten. De stem van de persoon aan de andere kant van de lijn, in combinatie met de nacht en de natuur die zo aanwezig was om me heen, kalmeerde me.

Op een gegeven moment werd het toch echt tijd om richting huis te gaan, het was toen al een uur later. Toen ik bij huis kwam was ook het gesprek klaar en kwam het onweer snel dichterbij. Ik hoop dat de persoon aan de andere kant van de lijn het een fijn gesprek vond, zo midden in de nacht. Ik hoop dat mijn woorden van waarde waren en eventueel helpen. Dat zou mooi zijn.

Dankbaarheid, ja ik heb een hoop om dankbaar voor te zijn. Ik kan zo een lijstje uittypen met een hoop waardevolle dingen erop waar ik dankbaar voor kan zijn.

Maar waar ik momenteel het meest dankbaar voor ben is dat ik steeds beter leer hoe ik de rust in mezelf kan vinden. Een heel eenvoudig dingetje, voor zoveel mensen misschien heel vanzelfsprekend. Maar voor mij is het steeds een kleine overwinning.
En toen pas had ik het écht door. Werd ik er even weer aan herinnerd. Je kunt wel jaarfeesten met veel omhaal, attributen en dingen om je heen vieren. Precies zoals het ‘hoort’. Maar waar het om draait is je eigen connectie met jezelf, met de natuur, de aarde-energie, met andere mensen. En hoe uitvoerig je de jaarfeesten ook kunt vieren en hoe mooi dat ook kan zijn, in de basis zijn je eigen zintuigen voldoende. Ook hier geldt; wat je niet binnen jezelf vindt, vind je ook niet daarbuiten.

Dus ik voel me intens dankbaar nu.
Voor het kunnen ruiken van die aankomende regenbui;
Voor het voelen van die zomerbries;
Voor het horen van het leven om me heen;
Voor het kijken naar het maanlicht en
voor de connectie met Alles wat Is.

Blessed Lughnasadh

Zonnewendedruppen

Zonnewendedruppen
een voor een voor een omlaag
Waar is de zon, de warmte
De kracht van vandaag?
Ook zonder direct zonlicht
Zindert de Aarde van energie
Spruit het groen naar buiten
Gaat het leven door, wel zie
Hoe uitbundig iets van buiten
Wel of niet kolkt zegt niet wat
Zich van binnen, innerlijk afspeelt
En aandacht nodig had
Onder diepe oppervlakken
Geen leegte, maar gevuld
met onrust, diepe kolken
grote meren, veel tumult
De zomerzon zal eens wel komen
Is het dit jaar of daarna
Dat de hitte verzengt en opbrandt
Vlammend opleeft, zich te buiten gaat
Te van iets, liever wat minder
Laat mij deze wende maar
Kalmerend werkt het gedrupdrupdruppel
Dat is voor mij zonneklaar.

Litha 2012

En dan is het zomaar juni! Op 6 maart schreef ik de laatste blog, op 15 maart verhuisden we en sindsdien hebben we vooral gewerkt en geklust. Terwijl ik dit schrijf is de keuken eruit gehaald. Mijn huisaltaar ligt onder een dikke laag stof van het breekwerk.

Het is midzomer. Vandaag zijn de dag en de nacht even lang. Het is een tijd van balans, maar ook van uitbundigheid van groei en bloei in de natuur. Vandaag zijn R. en ik 2 jaar getrouwd. Niet per toeval op 21 juni: de tijd van de verbintenis tussen de Godin en God.

Waar in januari werd voorbereid, in februari een belofte werd gedaan, heb ik in maart, april en juni hard gewerkt om deze waar te laten worden. Ik ben nog niet waar ik wil zijn, maar ik voel de balans in mezelf toenemen. Dit voel ik nog beter in deze tijd van chaos die het is rondom ons, door het verhuizen en verbouwen in het huis.

Mijn stemmingswisselingen worden steeds minder sterk. De dalen steeds minder diep. Balans!
Mijn zelfbeheersing wordt beter, ik leer (dankzij de handvatten en oefeningen die ik krijg in de therapie) steeds beter aanvoelen: “kan ik dit? Wil ik dit? Hoe voelt dit?” en leer ik beter en beter om te ontspannen. Dit heeft zijn weerslag op mijn slaappatroon. Rond 12 uur in bed en rond 9 uur er weer uit is een behoorlijk verschil met hoe het was (4 uur erin 13 uur er weer uit). Balans!
En dit doet mijn hele gezin goed! Ik vlucht minder mijn computer in als ik het niet zo goed meer trek. Ik merk eerder hoe ik me voel, bijvoorbeeld vermoeid of geirriteerd, kan beter naar R. verwoorden dat dit zo is, waarom en wat ik nodig heb. Balans!
Ik heb het gevoel dat we samen de hele wereld aan kunnen. We bakkeleien best nog wel. Maar we kunnen ook goed overleggen, bespreken, samenwerken en samen klussen. Maar ook goed het werk uit handen geven aan de ander. Ook in het samen doen en het loslaten is er balans.

20120621-222642.jpg

Doorzetten. Misschien niet snel maar ik kom er wel!

Dit lieve kaartje kreeg ik laatst mee van de therapeute. Het staat op mijn altaar (stof te vangen hihi) ter herinnering. Want misschien niet snel, ik kom er écht wel!

En dan Litha.

Litha, de Godin is zwanger van de God. In haar buik wacht de oogst tot deze binnengehaald kan worden.

Alles staat zo mooi in bloei. De vlier viel de afgelopen dagen prachtig op met zijn grote witte bloemenschermen. Ook dit jaar maakte ik van een stuk of 30 schermen weer heerlijke vlierbloesemsiroop. Van een koopje van 4,5 kilo aardbeien voor 6 euro maakte ik potten met aardbeienjam. De oogst uit eigen tuin valt nogal tegen (6 kroppen sla, alle aardbeitjes dood, plantjes in de kas op een hete avond vergeten te bewateren dus allemaal verdroogd, courgettes niet bevrucht… 😦 ) dus het was fijn om op deze manier wel heel fysiek met oogst bezig te kunnen.

De kracht in de natuur, maakt dat ik mezelf ook wat krachtiger voel. Dat het deze zomer nogal nat is vind ik niet erg. De warmte kan ook wel verlammend zijn, terwijl bij deze temperaturen het fijner is om vanalles te ondernemen. Terwijl ik dit typ giert de regen om het huis, onweer wordt verwacht. Het knettert in de lucht.
Litha is de tijd van rijping, ook deels van afronding. Ik denk niet dat mijn eigen thema’s zo snel afgerond zullen worden, maar het is fijn om de rijping te zien. Ik doe die dingen niet voor niets, het brengt me een stapje verder op mijn pad, een stukje dichter bij mezelf.

Dit weekend vieren we Litha. Al is het in druipende regen, het maakt me niet uit. Ik heb er zin in!

Merry meat

Als je zo voor het eerst de wereld van het Paganisme betreed, valt het direct op dat vegetarisme vaak een punt van discussie is. Dat is het in de maatschappij sowieso, maar het is nét wat actueler als je paganist (heiden, wicca, druïde, asatru, enzovoorts enzoverder) bent. Je schaadt immers een levend wezen, elke keer als je een hapje in je mond doet. Het gaat er soms heet aan toe in deze discussies, want er zijn ook veel paganistische (heidense, wicca, nou ja je snapt ‘m…) die bewust wél vlees eten, vaak uitsluitend biologisch, omdat deze dieren een beter leven hebben gehad, rustiger mogen groeien en niet of minder worden volgespoten met groeihormoon en antibiotica.

Ik ben opgegroeid als carnivoor. Veel en vaak vlees. Wel het liefst de kiloknaller (al vraag ik me af of dat 25 jaar geleden al zo eraan toe ging als nu…), mijn moeder deed haar best met het budget wat er was en ik heb altijd erg lekker gegeten thuis. Een gegrilde kip was een feest aan tafel, mijn vader legde uit welke delen van de kip het lekkerst waren en hoe je het handig snijdt. Ook maakte ik al op jonge leeftijd de door mijn vader gevangen vissen schoon. Veel lekkere hapjes waren met vlees bereid. Indische pasteitjes bijvoorbeeld. Het vleeseten is ook verweven met fijne herinneringen van vroeger.

Toen ik zelf een huishouden kreeg deed ik in het begin natuurlijk precies hetzelfde als mijn ouders altijd hadden gedaan. Dat werkte toch? En het te besteden bedrag wat ik had was voldoende maar niet superruim.
Maar de megastallen, alle ziektes die voorbij kwamen, het internet en de brede toegankelijkheid van de info over hoe dieren worden gehouden en hoe ze gefokt worden tot je stukje vlees op je bord en ook de gesprekken en discussies met de bewust-geen-vleeseters, maakten dat ik hier in veranderde.

Toch vind ik het heel lastig om concreet te veranderen. Het eten van vlees zit er echt ingebakken; smaken zijn gekoppeld en sommige gerechten kloppen gewoon niet zonder een stukje vlees erbij, hoezeer ik me ook voorneem om het me niet te laten beïnvloeden. Ik kan me geen gekookte rode kool zonder gehaktbal voorstellen, in de snert hoort een verse worst. Niet dat het vies is zonder, maar er mist gewoon wat…
De mannen waar ik altijd mee was en degen waarmee ik nu ben zijn ook van die échte carnivoren. Het motiveert niet erg als men roept “meh! waar is het vlees?!” en “lekker, maar met een plakkie ham erdoor was ’t lekkerder geweest”.

De oplossing hier is part time vegetarisme, zoals zoveel doen. Ik begon met een meatless monday een paar jaar geleden en sinds een paar maanden is er ook een veggie friday bij gekomen. Op die dagen eten we geen vlees bij het avondeten. Ik probeer zelf de hele dag geen vlees te eten, dus ook geen plakje ham op brood. (Manlief is minder streng en bij dochter zijn we blij met alles wat er in komt.) Af en toe lukt het zelfs een woensdag-zonder-gehakt-dag in te lassen.
En ik ben continue op zoek naar lekkere vega gerechten, waarbij wij het vlees niet missen. Wat echt een gerecht op zichzelf is zeg maar. Vleesvervangers vind ik geen oplossing. Ik vind ze ten eerste niet erg lekker en ten tweede zijn ze duurder dan bio-vlees. Dat vind ik echt onzin, veel te duur! En het is ook maar weer afwachten wat er allemaal aan toegevoegd is om het toch op vlees te laten lijken.

Ik ben dol op blogs en websites waar ik nieuwe recepten kan vinden, die gemakkelijk te maken zijn, met producten die ik in huis heb en waarbij ik een nieuw gerecht kan creëren met een bepaalde groente. Ik ontdekte onlangs via zo’n blog bijvoorbeeld dat bonen en peulvruchten heel goed werken in bijv nasi als vleesvervanger, omdat de ‘bite’ heel erg lijkt op een stukkie vlees. Dat zijn gouden tips!

Het vlees wat we in de week eten is biologisch.  En zo gaan we in stapjes weer vooruit en doen we wat bij ons past. Gelukkig hoeft het niet zwart (vlees eten) of wit (geen vlees eten) te zijn, maar zijn er heel veel tussenliggende grijswaarden.

Zelf (vinger)verf maken

Op Facebook kwam ik vorige week een recept tegen voor het zelf maken van vingerverf! Ik heb de week ervoor zelf speelklei gemaakt, dus die verf leek me ook wel wat! En omdat het leuk en gemakkelijk en ook nog goedkoop is; hierbij een beschrijving. En ik zou zeggen; deel het voort!

Men neme….

3 eetlepels suiker
1/2 theelepel  zout
1/2 cup maizena
2 cups water

Dit is genoeg voor ongeveer 250 tot 300 ml verf. Wil je meer? Verdubbel dan het recept. Ik heb x 2,5 gedaan. Zo had ik ongeveer 800/900 ml. Genoeg voor 9 potjes verf.

Verder  nodig:

pan
garde
potjes waar de verf in kan, ik gebruikte voedingpotjes van Avent. Aangezien alle ingrediënten eetbaar zijn, leek me dat geen probleem.

lepeltjes

voedingsmiddelen kleurstof

En om af te meten:

Een cupmaat en een lepelmaatje (links is eetlepel, rechts is theelepel).

Doe alle ingrediënten in een pan en mix het door elkaar met een garde. Zet het vuur op matig tot medium en verwarm het tot het begint in te dikken. Het hoeft niet te koken. Let goed op! Blijf roeren/kloppen want anders brandt de boel aan!

Laat het spul wat afkoelen en stop het in bekers/potjes/wat je maar voor handen hebt.

Neem de kleurstoffen en de lepeltjes. Gebruik voor elk potje kleurstof 1 lepeltje, anders gaan de kleuren door elkaar. Je hebt maar heel weinig nodig om je verf te kleuren. Doe liever iets te weinig, zodat je toe kunt voegen dan teveel in 1x.

Goed roeren!!

En verven maar!!

Imbolc – deel twee

Daar stonden we dan, even na het vallen van de avond, buiten in de semi-heldere nacht.

In de afgelopen jaren ben ik wel eens met een aantal in een koude auto, naar een verder gelegen stukkie natuur gereden, om daar bepakt en bezakt over de bevroren grond naar een hopelijk beschut plekje te wandelen (opletten voor je enkels!) om daar een mini-kampementje op te zetten. Vuurtje erbij voor de warmte. Aan de voorkant rooster je en aan de achterkant vries je je kont er af. Al klappertandend van de kou nodigden we de elementen en God en Godin uit, met bevroren tenen liepen we de cirkel. De romantiek van de heldere maan in een mooie sterrennacht komt dan toch iets minder binnen…

Nee, neem dan Reclaiming. Je rituele teksten zijn de woorden die je op dat moment in je hart voelt. Je rituele voorwerpen zijn de dingen die je makkelijk mee kan nemen of die je op die plek toevallig vindt. Praktische hekserij, daar houd ik wel van! En nog milieuvriendelijk ook! 😉
Gelukkig denken de andere leden van mijn groepje daar net zo over.

Dus daar stonden we dan, even na het vallen van de avond, buiten in de semi-heldere nacht, in de besneeuwde achtertuin van N. en H. De maan scheen af en toe van achter een wolkje. In de buurt hoorden we af en toe wat mensen in een auto stappen en wegrijden of juist uit de auto stappen en naar de voordeur toe rennen.
We hadden ons goed ingepakt. Zoals de hoofd-juf op het KDV van mijn oudste dochter placht te zeggen: slecht weer bestaat niet, slechte kleding wel.
Ik weet het niet van H., N. en E., maar ik had een dikke maillot, 2 paar sokken, mijn wandelschoenen, een hemd, een shirt, een vest, nog een vest en een jas aan. Daarover een omslagdoek en op mijn hoofd een lekkere warme muts. Mijn handschoenen had ik die ochtend gebruikt en lagen thuis nog keurig waar ik ze te drogen had gelegd. Maar gelukkig had N. een paar reserve handschoenen voor mij.

Ieder van ons had een stukje ritueel voorbereid. Zoals afgesproken zal ik daar hier niets over noemen. E. heeft daarbij een kort moment met ons stilgestaan bij het overlijden van Merlin Sythove. Precies een maand geleden overleed hij, ongelofelijk hoe snel de tijd gaat. Ik dacht aan zijn dierbaren, of de tijd voor hen ook zo vlug voorbij was geschoten. Wat zullen ze hem missen…

Het vieren in de bebouwde kom weerhoudt ons niet van het uit volle borst zingen van de chants die we normaal ook zingen. Ik begeleid dan op mijn harp, maar daar was het een tikkie te koud voor dus die heb ik binnen laten liggen.

Na het ritueel zijn we vlug naar binnen gerend. N. en H. hebben vloerverwarming in de keuken! Zaaaaaaaaaaalig!
Van tevoren hadden H. en ik pannenkoeken gebakken en E. had heerlijke appelflappen gefabriekt. Ik maakte nog wat warme chocolademelk. N. was vooral heel erg bedreven in het opeten van al dat lekkers.

Ik vond het een prachtige viering en heb een heerlijke avond gehad. En ik heb nu al weer zin in het volgende jaarfeest: Ostara op 21 maart. Het begin van de lente!!

Imbolc

We zijn weer 6 weken verder en vandaag is het Imbolc. Die datum varieert trouwens nog wel wat, dat ligt er aan uit welke traditie je het haalt. Maar aangezien onze jaarfeestengroep toch altijd een datum kiest die in het weekend valt, omdat dat praktischer is met werk en andere verplichtingen, maakt de precieze datum voor mij wat minder uit. Wij vieren het dit jaar op 3 februari; morgen dus.

Imbolc is het Keltische woord voor lente en het woord is Iers voor “in de buik”. Men bedoelde indertijd; in de buik van de ooien. Tussen 2 weken voor en 2 weken na het begin van februari beginnen de ooien te lammeren. En lammetjes zijn natuurlijk hét signaal dat de lente weer in aantocht is!
Imbolc valt precies tussen midzomer (Yule, 21 december) en de lente (Ostara, 21 maart) en is een lichtfeest. Net zoals dit jaar het geval is kan het in februari nog flink vriezen, maar in de buik van Moeder Aarde roert zich het prille leven weer. Bolletjes schieten uit. Dit jaar, door de milde zomer, staken ze al een flink eind boven de grond! De knoppen zwellen alweer aan de bomen; de nieuwe vruchten van het komende jaar.

Ondanks de vrieskou lengen de dagen weer en is daar de belofte van de lente, de belofte van de wedergeboorte, de volgende cyclus van groeien, bloeien, oogsten en sterven.

Ook dit feest heeft weer een Christelijke versie: Maria Lichtmis. Het laatste lichtjesfeest in de rij van Sint Maarten, Sinterklaas en Kerst.

Ik kijk uit naar de lente. Ik ben niet zo’n wintermens, houd niet van kou en stilzitten is ook niets voor mij. Hoewel ik geniet van de avonden in november en december, het handwerken, naaien enzo terwijl storm en regen om het huis waait, vind ik januari en de echte winter die Nederland dan vaak aandoet vaak pittig om door te komen. Ook vind ik januari vaak sober; er zijn veel feesten in een korte tijd geweest en dan is daar januari…

Toch is ook deze periode speciaal, juist door de rust die er heerst. Even op adem komen en hergroeperen. Waar staan we? Wat is er gebeurd? Waar wil ik heen? Met Samhain bedacht ik me wat ik achter wilde laten, waar ik nieuw mee wilde starten. Mijn gezin! Ik wil me meer richten op huis en haard typte ik vlak voor Yule. Een niet erg concrete belofte, Imbolc is de tijd waarin je deze belofte wat concreter kunt gaan omschrijven.
Afgelopen maand maakten we na flink wikken en wegen de keuze dat ik vanaf half maart als thuisblijfmama bij onze dochters blijf, in ieder geval voor de rest van dit jaar, zo is het plan. Imbolc is traditioneel de tijd dat je het land gaat voorbereiden. Gaat ploegen en na kunt denken over wat je straks, met Ostara, wilt gaan zaaien.
Qua symboliek vind ik het wonderlijk hoe alles op deze manier in mijn leven weer in elkaar grijpt. Hoe gebeurtenissen zich naadloos voegen in het jaarwiel wat al draait en dat ik mee draaien mag. Het voelt voor mij een stuk minder zwaar en ik heb minder het idee dat ik het allemaal in mijn eentje moet doen. Ik heb de tijd van het jaar immers mee!

Het is nog niet zo ver, het plan zit nog ‘in de buik’. Ik koester de gedachte dat het over 6 weken waarheid is en bereid intussen mezelf voor op die tijd.

Morgen dus de Imbolcviering met als thema “belofte”. Niet alleen doet de Grote Moeder ons een belofte, we kunnen zelf ook een belofte (of meerdere) terug maken. M.b.t. mijn persoonlijke belofte zet ik de lijn voort van de afgelopen tijd, om een zo goed mogelijke moeder en vrouw te zijn in mijn gezin. Ik hoop mijn dag-en-nachtritme op termijn onder controle te krijgen, iets waar ik hard mee aan het werk ben met een therapeut. Dat gaat verder dan ‘gewoon naar bed gaan’, er is een oorzaak die moet worden aangepakt. Mijn belofte is mijn niet aflatende inzet hierbij.

Ik hoop op een mooie viering morgen, hoogstwaarschijnlijk in de (vallende?) sneeuw, net als een paar jaar geleden.

Blessings!

Farewell Merlin Sythove

Vandaag overleed Merlin Sythove, Dennis, aan de gevolgen van kanker. Merlin was één van de bekendste personen in Nederland m.b.t. wicca, paganisme, hekserij. Hij heeft boeken geschreven en beheerde de website van Silver Circle en het Silver Circle Forum.
Hij heeft voor veel mensen het pad vrij gemaakt om onze levensovertuiging te kunnen beleven. Vrijelijk te kunnen beleven. Hij heeft samen met anderen platforms opgezet voor ontmoeting, voor viering. Een soortement burgemeester van de wicca in Nederland, daarmee zou je het misschien kunnen vergelijken. Hoewel wicca/paganisten vreselijk tegen dit soort vergelijkingen zijn, haha. Maar het verduidelijkt misschien voor de buitenwereld zijn positie in ‘heksenland’.

Merlin was ‘easy to like’. Een aardige man, die heel scherp was in observeren, maar mild met oordelen. Ik heb een aantal keer met hem mogen praten, via het Silver Circle Forum, in berichten en een paar weinige keren persoonlijk op de PFI dag. De eerste keer dat ik hem persoonlijk ontmoette, had ik Ariëlle bij me. Ze was toen een maand of 3 of 4 oud. We wisten nog maar net dat ze ziek was, hadden bange tijden gehad en ze hadden toen het vermoeden dat ze het Syndroom van Alagille had. Maar alle testen moesten nog gebeuren, we hadden nog geen idee wat deze ziekte voor Ariëlle en voor ons betekenen zou. Veel onzekerheid. Merlin was geïnteresseerd en begaan, gaf ons een soort ererol in het ritueel wat we later deden, als opening van de PFI dag. Een jaar later ontmoette ik hem voor de tweede keer op de PFI dag en hebben we gedanst. Ik assisteerde hem bij de Balfolk workshop die hij die dag gaf. We hadden beiden een achtergrond in volksdansen en hebben daar fijn over gesproken.
Ik ben niet de naaste van Dennis. Meer een soort verre bekende. Ik weet eigenlijk niet eens of hij mijn naam wel kende. Iemand die zoveel heeft betekend voor iets wat belangrijk is voor veel mensen, wordt vaker van verre gekend.

Je staat er niet zo bij stil, zo alledag. Ik ging er maar gewoon vanuit dat ik Dennis elk jaar wel een keertje zou zien op de PFI dag, zoals iedereen daar zoveel mensen weer een keer persoonlijk ziet. Een soort van bekenden-onder-ons, altijd hetzelfde. Helaas heeft het leven dan wat anders in petto.

Merlin, je wordt gemist, door familie, vrienden, bekenden, bewonderaars, lezers, forumleden, enzovoorts. En ook door mij. Moge je thuiskomen in jouw Zomerland.

Merry meet, merry part and merry meet again.

Yule

We hadden gepland om naar de heide te gaan voor onze viering. Maar het regende dat het goot, dus bleven we toch maar in de achtertuin van E.
Zij woont echt prachtig! Een enorme achtertuin met diverse bomen. Achter in de tuin een kippenhok met een aantal kipjes en wat konijnen. En ze houdt zelf bijen en heeft een bijenkast in haar tuin met een vriendelijke bijenfamilie er in.

Op één van de zitjes in haar tuin richtten we ons in. Ik had de harp mee, maar die heb ik maar weer binnen gelegd, zo hard regende het! De wind was trouwens ook erg guur, ik moet er aan denken me met Imbolc beter aan te kleden! Brrrrr!

Bij E. aten we nog een heerlijke prei-pompoensoep. Heel erg pittig, maar daardoor ook heerlijk verwarmend. Het was weer fijn!

Vesta

Bij het thema van Samhain (het nieuwe begin) hoorde voor mij een herfocus. Wie ben ik? Waar sta ik? Wat doe ik? Waarom doe ik dat? Word ik daar gelukkig van? Eigenlijk is elke dag een nieuw begin. Nieuwe dingen. En alles loopt enorm in elkaar over. Maar dit nieuwe begin wilde ik niet zomaar. Er gaat heel wat wikken en wegen aan vooraf. Wil ik het wel in de openbaarheid?
Na Mabon zette ik toch die stap met deze blog en hij blijft doorrollen.

Ik ben moeder, dochter, vrouw, ondernemer, vriendin.
Ik zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder, zoals Shaffy dat zo mooi zingen kon.

Te lang voelde ik me verscheurd. Ik moest zo veel. Moet zo veel. Teveel JONGleerballen (pun intended) in de lucht houden. Huis, man en mezelf verzorgen. Werk doen. D’r ook nog een beetje leuk uit zien. Het nieuws volgen, want anders ben je zo ongeïnteresseerd. Vooral verder niet opvallen. Hier en daar wat verantwoorden, contact houden. Ach en weer een week voorbij.

Ik kan het niet meer. Niet zoals het ging.

Wie ben ik? Ik ben Christa. En naast moeder en vrouw en al die andere dingen die mensen van me denken en vinden, ben ik paganist. En niet sinds vorig jaar, nee al een hele tijd. Heel erg kort samengevat: ik vier het Leven. De seizoenen die terugkomen, kleine mooie dingen, grote mooie dingen.

Binnen het paganisme bestaan er veel verschillende vormen van hoe men ‘het Goddelijke’ ziet. Sommigen volgen meerdere Godinnen en Goden, met namen die bekend zijn uit de Europese folklore en mythologie. Anderen richten zich op de Levenskracht, zonder mannelijk of vrouwelijk aanzicht, en weer anderen zijn gewijd aan De Godin en De God.
Mijn beleving is de mengeling van die twee. Ik geloof in een universele Energie of Levenskracht die tweepolig is; bijvoorbeeld man en vrouw. Dit kan zich uiten in een Godin en een God, maar meestal stel ik me er geen persoon bij voor.
De Godin en God hebben veel kenmerken, eigenschappen, karaktertrekken. Ik vind het fijn en toegankelijk om soms één van deze eigenschappen naar voren te halen. Dit kan zijn op een moment dat ik ergens mee zit, of helderheid nodig heb. Maar ook als ik een bepaalde energie nodig heb of me op iets wil richten. Mijn wens, voornemen voor het nieuwe jaar is om me meer te richten op huis en haard.

Huis en haard. Wie kan ik beter als archetype gebruiken, dan de Romeinse godin Vesta?

Ironisch genoeg is ze niet erg bekend. Iedereen kent de bloedmooie Aphrodite, de heerseres Hera, de vrije Artemis. Maar Vesta, de moeder? Haar symbool is het (heilige) vuur. Ze zorgt voor een veilig en warm huis, brengt troost en verlichting, is spiritueel en harmonieus, bestuurt familie en huishouden. Als Hestia, vertegenwoordigde ze voor de Grieken persoonlijke veiligheid, familievrede, geluk en gastvrijheid.
Vesta is een wijze vrouw, tevreden met zichzelf, straalt innerlijke rust uit en veroordeelt niet. Ze respecteert en accepteert eenieder. Zij was het centrale punt, de ontmoetingsplek. Vesta was weldadig voor hen die naar haar vluchtten voor bescherming. Vesta is graag alleen en kan als geen ander genieten van de eenvoud der dingen. Kent geen haast en leeft in het hier en nu.

Klinkt dat niet als de meest ideale moeder? Ik vind van wel!

Er zijn veel manieren om de kracht van een (aspect van de/een) Godin op te roepen. Uiteindelijk komt het erop neer dat je iets kiest wat je ligt, wat bij je past, waar je behoefte aan hebt. Ik heb behoefte aan het visueel maken van de godin die ik op wil roepen. Wel, dit keer in ieder geval.
Er lag nog ergens in huis een mooi stukje klei op mij te wachten. Na het reinigen van de klei met de elementen aarde, water, vuur en lucht (dit om energieën die eraan zijn blijven plakken bij het vervaardigen en inpakken van de klei weg te nemen) ben ik aan het boetseren geslagen. En zo maakte ik vandaag Vesta.

Vesta

Wat is ze mooi geworden!

Net als Vesta houd ik van de schoonheid der eenvoud. Vesta houdt graag haar hoofd bedekt, heeft een lang gewaad aan en houdt het heilige vuur in de palmen van haar handen.

Hoe beter het Leven te vieren, dan dat leven dat ik de wereld in brengen mocht?
De kinderen gaan met ingang van volgend jaar een dag minder naar de opvang. Graag zou ik ze full-time thuis hebben, maar Ru.die heeft ook behoeften die ik natuurlijk niet zomaar aan de kant kan en wil schuiven. Hij is net zo graag bij ze als ik, dus moeten we toch op een manier het werk verdelen.

Ik hoop dat Vesta mij inspireert om geduldiger te zijn, om mijn innerlijk vuur te laten ontvlammen, om harmonieuzer te zijn, meer in het nu te leven. Om me te ontwikkelen tot een meer evenwichtige vrouw, tevreden met mezelf, zonder te (ver)oordelen (mijzelf of een ander).

Vrijdag vier ik het Yulefeest met mijn jaarfeestengroep. Vesta krijgt daar ook een plekje in.

Blessed Be.

Tarot

De Pagan Meet & Greet die ik vanmiddag bijwoonde stond in het teken van de Tarot. Berthe van Soest legde met veel energie uit wat het inhoudt, waar het vandaan komt en wat de geschiedenis is. Een mooi mens met een diepe passie, oftewel; een genot om naar te mogen kijken en luisteren!

Na de inleiding en de geschiedenis was het tijd om zelf aan het werk te gaan met de Tarot. Uit een bijzonder spel trok ik deze kaart:

Dat is best een heftige!! Bijzonder bovenal; deze kaart verbeeldt de strijd die al een tijdje in me woedt. Een vrouw onder de stenen, ze bedrukken en beklemmen haar. Ze is zelfs een ledemaat kwijt. De wolf huilt, maar hij is vrij om te gaan. Toch doet hij dat niet. Waarom niet? De poort staat open en er is geen belemmering!
“Benauwenis” betekent deze kaart in dit spel, in gewone tarotspellen is het de ‘duivel’-kaart. Een kaart die gaat over depressie, over het verkeren in slachtofferrollen, machteloosheid, niet kunnen breken met zuigende relaties.
Maar ook over; je eigen grenzen aangeven, een actieve keuze maken, bewust zijn van limitaties en je bevrijden uit je ketenen.

Het is duidelijk; dit is er één om wat langer over na te denken en even te laten bezinken…

Op vakantie

Mama, kijk! De vogels gaan op vakantie!  ~ A.riëlle

Pompompompompompompoen!

Zo! Het was even wachten op een dag vrij van afspraken en toestanden, zodat ik even rustig kon gaan zitten om pompoenen uit te hollen en te versieren. Meestal ben ik er een stuk eerder mee en ik laat ze altijd staan tot en met 11 november, Sint Maarten.
Want het staat zo gezellig, zo’n schijnend pompoentje naast de deur!

A.riëlle was direct nieuwsgierig en wilde zelf ook aan de slag.

               

               

               

               

Samhain – deel twee

Vrijdagavond was precies goed. Niet alleen een nieuw begin, maar ook de oude klik tussen elkaar. Over de hele viering zelf kan ik helaas openbaar niets zeggen; we hebben in de groep afgesproken dit ‘binnen de cirkel’ te houden.
Een groep waarin je je veilig voelt om alles te zeggen is goud waard. Bedankt mensen!

We vierden zoals vanouds in de buitenlucht, midden in een prachtig stukje natuur en vlak naast 1 van de hunebedden die Drenthe rijk is. Het was een zwoele avond, nieuwe maan, dus pikkedonker. Om ons heen hoorden we de bosdiertjes scharrelen, een paar vogels roepen. Om op deze avond niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk zo dicht bij (iets van) onze voorouders te zijn, voelde heel bijzonder.
N’s geleide meditatie vond ik prachtig en ik heb contact kunnen maken met 2 dierbaren die ik erg mis. Of dat echt was, of dat het zich alleen in mijn hoofd heeft afgespeeld, maakt voor mij niet uit. Ik voelde een connectie en het was fijn weer even bij ze te zijn met een glimlach hier, een aai daar.

De cake die ik uiteindelijk heb gemaakt was eenvoudig, doch smakelijk, E’s honingmuffins-met-rozijnen en H’s no-alcohol-appelcider smaakten voortreffelijk!! Ik heb nu al zin in het volgende jaarfeest; Yule, rond 21 december.

Officieel is het pas a.s. maandag, maar vandaag vier ik Samhain (spreek uit -ongeveer- : [souw][wen]).
Vanavond trek ik met de andere leden van Revontuli, onze jaarfeestengroep, erop uit. We hebben even pauze gehad vanwege allerlei dingen, vooral mijn bevalling. We spraken in het voorjaar af, om nu weer te beginnen.

Dit begin wordt benadrukt doordat het op Samhain gebeurd. Het is het Keltisch Nieuwjaar. Voor de oude Kelten begon het jaar niet ’s nachts om 0.00 uur en een dag niet bij de opkomst van de zon. Het begon met het vallen van de avond. Samhain begint dan ook op de avond voor 1 november.
Deze datum is misschien herkenbaar; de dagen van Allerheiligen en Allerzielen. De christelijke kerk kerstende veel feesten en vieringen die vroeger door de mensen gedaan werden, zo ook Samhain.
Op deze dag/avond is het makkelijker om contact te leggen met hen die zijn heengegaan. Zoals nu nog steeds met Allerzielen in de kerk gebruikelijk is, herdenken we degenen die zijn overleden. In het voorbije jaar, maar ook daarvoor. Mensen die we kennen, maar ook mensen die we niet kennen, maar die wel deel van ons zijn; onze voorouders.

Ik zie ernaar uit om weer samen met een aantal voor mij heel dierbare mensen, deze viering te maken en te beleven. Op dagen als dit plan ik niets anders in dan het jaarfeest, zodat ik me goed kan voorbereiden.
Ik douche, eet geen vlees en bij voorkeur biologisch. Ik maak vaak lekkers om samen te eten na het jaarfeest, de “cake and wine”. Helaas wordt dat vandaag iets heel eenvoudigs, want mijn Kitchenaid is voor onderhoud weg. 😦
Soms vraag het ritueel iets speciaals, dat bereid ik dan voor. Voor vanavond hebben 2 leden van onze groep de organisatie op zich genomen, dat betekent dat ik vanavond heerlijk relaxt mag meeliften! 🙂
Ze hebben gevraagd of ik het gedicht voor de elementen dat ik schreef wilde voordragen, wat ik natuurlijk supergaaf en een hele eer vind!

Laat het nieuwe begin maar beginnen!!!!!

Boswandeling

Vandaag gingen we heerlijk naar het bos. Wat een prachtige heldere dag! Je kon goed zien hoe druk het in de lucht is.

Zo gingen we dan op pad

A.riëlle vond een heel grote tak! Die moet mee!!

                

Even uitrusten

        

Hee een paddestoel!!!

                 

En nog één!

En een hele cirkel!!

En wat is dit?

                 

Joehoe!!!! Kaboutertje!!

Helaas! Niemand thuis!

Wat hadden we een prachtige dag!

Vallend blad

Kan ik vallen?
Kan ik loslaten?
Kan ik dat blad in de herfst zijn?

De sapstroom stoppen
Mijn waren kleuren tonen
Oprollen, klaar zijn, gaan

Afgerond, onafgerond
Het maakt niet uit
De taak is klaar voor nu, gestaakt

De gevallen bladeren
Die de boom in het voorjaar voeden
Zo leeft ieder blad weer voort

Kan ik vallen?
Kan ik loslaten?
Durf ik?

Pompoenen, stoofperen en walnoten!

Klein huiskameraltaartje met wat kleine pompoenen en kastanjes van de pompoenboer.

Spinnetje dat druk meehelpt die 30% meer muggen van dit jaar op te ruimen.
(Wat waren die vliegen/muggen irritant deze week zeg!)

De Aarde onder onze voeten
Gaf fundering aan ons ritueel
Wij bedanken en zegenen u
Blessed be

Het Water in ons
Begeleidde onze emoties
Wij bedanken en zegenen u
Blessed be

Het Vuur voor ons
Verwarmde ons en leidde ons
Wij bedanken en zegenen u
Blessed be

De Lucht rond ons
Gaf ruimte en geeft ons leven
Wij bedanken en zegenen u
Blessed be

Het Centrum, de Geest, tegelijk in ons en overal
Gaf ons kracht, focus en richting
Wij bedanken en zegenen u
Blessed be

bron: The Pagan Fairy

Pagan Fairy? Pagan Fairy!

Laat ik maar met de deur in huis vallen; The Pagan Fairy? Waarom die naam?

Al jaren ben ik op internet te vinden als Blue Fairy. Daar zit niet zo’n diepe gedachtengang achter; blauw is mijn lievelingskleur en ik ben dol op sprookjes, mythen, sagen, vertellingen, fantasy enzovoorts. En elfjes vind ik de mooiste imaginaire wezens die er zijn, dus daar komt de Fairy om de hoek kijken. Maar dat ‘Pagan’ dan?

Ik ben er tot nog toe nog niet zo open over geweest, maar ik ben al jaren paganist. Ik eer Moeder Aarde, leef met de seizoenen, heb respect voor wat leeft, niet meer leeft of nooit geleefd heeft en toch energie afgeeft.
Het idee dat er een kracht is in alles om ons heen. Het gevoel dat er een plek speciaal voor mij is in deze wereld, waar ik mag zijn wie ik ben. De dankbaarheid die ik mag uiten, voor alles wat ik heb gekregen en verkregen. Er is geen religie waarin ik me beter thuis voel dan het paganisme.

Zeven jaar ben ik zoekende geweest naar wat ik belangrijk vind in het leven, wat mijn levenshouding en levensbeschouwing is, hoe ik de wereld zie. Misschien veranderen de details over de jaren nog, maar ik voel me thuis in het paganistische gedachtengoed. En ik vind het nu tijd om er wat opener in te worden. Dit ben ik. Ik ben een pagan Blue Fairy.

Blessed Be.

Blog

Zo, dit is ‘m! De start van mijn blog. Niet een ‘nieuwe’ blog, want dit is de eerste die ik ooit heb gemaakt. Als je mijn puberdagboeken niet meerekent tenminste.

Ik heb een tijdje nagedacht of het wel de moeite waard zou zijn er één te beginnen. Wie wil dit nu lezen? En er zijn zoveel mensen die veel mooi/beter/boeiender/grappiger schrijven dan ik…

Maar misschien is het belangrijker eerst gewoon te schrijven en mijn Perfectionisme (ja met hoofdletter) even in de ijskast te zetten…

%d bloggers liken dit: