Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Gezinsleven’ Category

Ahh heerlijk, het is weer september! De maand waarin ik weer een jaartje erbij op mag tellen, maar ook de maand van hernieuwd ritme na de losse zomer, de briesjes die alweer wat kouder aanvoelen op m’n huid en dit jaar de eerste paddestoelen en vallende bladeren, kortom: herfst! Míjn seizoen, een seizoen in het teken van oogst.

IMG_3118.JPG

Afgelopen weekend mochten de appels weer worden geplukt, vroeg dit jaar! Wat zat er een flinke oogst aan! 20,2 kilo zei de weegschaal en toen hadden we al zeker 14 appels opgegeten!
En omdat het zo lekker ging, dat oogsten, hebben we afgelopen zondag tijdens een fietstochtje door ons mooie Drenthe ook wat vlieren ontdaan van hun besjes. Die heb ik vanavond omgetoverd in vlierbessenjam. Een zoet en rijk gevoel!

IMG_3141.JPG

Want wat heb ik al veel mogen oogsten dit jaar: mijn studie is heel erg goed gegaan, op 1 vak na heb ik alles gehaald. Dat vak mag ik eind november herkansen. Stiekem vind ik dat helemaal niet erg. We liepen hier allemaal aardig op ons tandvlees en ik heb de hele zomer nodig gehad om bij te komen. Niet gelijk door hoeven racen is best fijn! Ook qua werk mogen we nog een tijdje door waarmee we bezig waren. De oudste doet het prima op school. Als oudste kleuter (groep 2) heeft ze nu extra taken in de klas en dat is toch wel even pittig! De jongste fladdert zoals altijd heerlijk door de dagen heen, trekt haar eigen eigenwijze plannetjes en groeit ondertussen zomaar groot zonder dat ik het door heb! Fijne mensen om me heen, mooie dingen om van te genieten en nog meer grote en kleine dingetjes waarvoor ik dankbaar ben.

En zo rolt het jaarwiel weer een stukje door. Weer een zomer voorbij, weer een winter in aantocht. Als het ritme niet zo heerlijk zou aanvoelen zou ik er bijna melancholisch van worden. 😉 Wat mij betreft wordt het een heerlijke lange september…

Read Full Post »

Heerlijk he! Dat weer van nu!
Ik ben écht een herfstmens! Ik geniet van het licht wat minder wordt, de koude die in de lucht hangt, de kruisspinnen overal, de geuren, de paddestoelen, de bosgeuren, de laatste warme middagen, de koudere avonden met stevigere Hollandse kost.
En dubbel als die Hollandse kost uit mijn eigen tuintje komt!

Vanwege de verhuizing is dat een ‘nieuwe’ tuin, die ook nog eens helemaal op de schop moest.

En dat van aardappeltjes die toch al uitgelopen waren in de keukenkast, uitjes die niet wilden groeien en worteltjes die niet eens kiemden, slablaadjes die opgegeten werden door slakken, spiksplinternieuwe bramen- en frambozenstruiken, bessenstruiken die verplaatst moesten worden op het moment dat ze al hun groene besjes al gevormd hadden (en die dus afstierven).
Je merkt al; ik heb geen natuurlijk groene vingers 😉

Toch wat leuke plaatjes van wat al wél zichtbaar was aan oogst;

20130829-165238.jpg

20130829-165250.jpg

Wederom verbaast het mij hoe ook dit buitengebeuren synchroon loopt met het innerlijk. Afgelopen anderhalf jaar verhuisden we naar een nieuwe stek, verbouwden en vernieuwden en pasten we bijna elke vierkante centimeter van ons huis en de tuin. We bereidden ons zo goed mogelijk voor op veranderingen, terwijl we de lopende zaken niet vergaten.

Want één van de dingen van het klussen wat mij zo bekoort, naast het mooi maken van ons thuis, is dat al dat passen, meten, schuren, slopen, nadenken, opwerken, plakken en opbouwen veel ruimte laat voor je eigen gedachten. ‘Zo boven, zo beneden, zo binnen, zo buiten’ schiet me dan te binnen. Een wijze uitspraak die ook binnen paganisme en hekserij wel gebezigd wordt. Met al dat schaven en schuren, visies over hoe het zou kunnen worden, schaafde en schuurde ik ook aan mezelf.
Er kwam een tijd, na het te boven komen van het diepste deel van mijn depressie/overspannenheid, dat ik dacht: “en nu?” Hier zit ik dan. In mijn hoofd de dingen die ik ooit deed, die ik leuk en interessant vond en vind, maar die nu niet meer bij me passen, of die ik op dit moment niet belangrijk (genoeg) vind.
Vorig jaar in het Samhain ritueel kwam ik tot de gelukkige conclusie dat wat ik ooit was en deed, niet verloren is. Wat die Ch.rista deed zit nog steeds in mij, de ervaringen, die kracht, die visie, ik was niks kwijt, het was alleen verborgen.

Maar de manier waarop die dingen gingen, de context waarin ik werkte, dat kan niet meer. Maar wat dan wél? Aan die vraag heb ik veel gedacht tijdens al dat kluswerk.

En uiteindelijk, toch nog onverwacht en snel was ik eruit. Met een lieve muze die me vanalles vertelde over haar ervaringen, mijn klusintrospectie, de waan van de dag (ook niet uit te vlakken) en door het onderzoeken van mijn eigen dromen, kwam ik erachter dat ik minder vast zat dan ik dacht.
Zoals Daniël Lohues zo mooi zingt over het sleuteltje wat hij kwijt was; “Ik had ‘m zelluf in de buze”!

Ik besloot verder te gaan studeren! Een master te gaan volgen! Onderwijskunde of Pedagogiek, welke het wordt weet ik niet. En zomaar, ineens, durfde ik dat nú al en niet volgend jaar!
Ik moet eerst een premaster volgen, de wiskundetoets daarvan heb ik ondertussen gehaald (met een 8,6)!

En zoals de buitenlucht nu zindert van het opnieuw opgestarte leven van het weer naar school en aan het werk gaan, de akkers, struiken en bomen vol zijn met de belofte van de komende oogst, zinder ikzelf van enthousiasme van het aangaan van deze nieuwe uitdaging!
En ik hoop dat ik me, wanneer ik in de put zit omdat het misschien wel even moeilijk of veel is, deze energie kan herinneren!!

Read Full Post »

 

 

20130819-215139.jpg

 

Het appelboompje in onze tuin hangt vol appeltjes. Vorig jaar hingen er voor het eerst appels aan, wel drie! En dit jaar gaat ‘ie los!

In het voorjaar heb ik eigenhandig alle bloemetjes bevrucht met mijn vinger, want ik zag nergens een bij.
De bloesems bloeiden uit en lang gebeurde er niks. Tot op eens…. Ja! Kleine, lichtgroene bolletjes!
Afgelopen maanden heb ik het groeiproces in de gaten gehouden en ze begonnen er al écht lekker uit te zien. Ik had al grote visioenen van appeltaarten, appelmoes, appelcake, appelleer en appeltjes-uit-het-vuistje. Maar ja, het was wachten op de herfst.

Afgelopen weekend hebben we de tuin verder in orde laten maken. En Boompje moest toch echt verplaatst. Ik hoop dat ‘ie het volhoudt, tot dusver ziet het aardig uit. Ondertussen knabbelen we lekker aan de appeltjes die niet langer wilden blijven hangen.

Read Full Post »

Verandering op komst

En dan… Wat begin dit jaar een wens leek en in maart een toekomstdroom, ik eind juni een keuze maakte en daarna hard aan werkte om waarheid te laten worden; ik begin een studie! Ik wil mijn Master Onderwijskunde of Pedagogiek gaan halen. Welke het wordt, ik weet het nog niet. Maar ik mag eerst twee jaar ‘schakelen’ dus ik heb nog tijd genoeg om een keuze te maken.

Ondertussen heb ik kinderopvang geregeld, iemand ter motivatie en een wiskundedocent voor bijles. Ik heb me ingeschreven, gisteren was de sluitingsdatum.

En ook nu verbaast me het weer hoe ‘toevallig’ dit valt in het ritme van de seizoenen. 1 augustus is het. Lughnasadh. Het eerste oogstfeest. Ok, zoveel valt er nog niet te oogsten op het eerste gezicht, maar over een paar weken hoop ik op het eerste; het behalen van de wiskunde voortoets!

Maar eerst heb ik een heerlijk vooruitzicht: Castlefest!!
Dit jaar ga ik met mezelf naar Castlefest. Drie dagen maar liefst en ik bivakkeer in een tentje op de Castlefest camping. Ik ben heel benieuwd hoe het gaat zijn, want het is al een tijdje geleden dat ik zoiets in mijn uppie ondernam. Aan het weer zal het niet liggen!

Read Full Post »

Vakantie


We gingen naar het noordelijkste puntje van Denemarken. Ons huisje lag bijna direct aan de zee. Wat zijn we daar vaak geweest, heerlijk uitwaaien! En ’s avonds in het huisje, deden we de sauna aan. En wat is dan heerlijker dan in het donker poedelnaakt het strand op te rennen en zo de zee in te duiken om af te koelen? Ik zou het niet weten! 🙂

En dan sta je daar zo op het strand… Ik merkte dat ik echt toe was aan ‘onthaasten’, want ik kon me nauwelijks ontspannen die eerste dagen. Ik wilde weg, iets doen, er moest vast wel iets! Nee natuurlijk niet! Het is vakantie! Dus de golvende gedachten uit mijn hoofd gezet en de geluiden van de golvende zee heerlijk ingedronken.

De zon zakt zo prachtig de zee in ’s avonds:

En de maan, zoveel licht in het donker. De eerste foto is écht van de maan, met een lange sluitertijd gemaakt.

Genieten!

Read Full Post »

Appelmoes…

Ik kreeg wat appeltjes via iemand via iemand uit iemands achtertuin….

Die kookte ik tot moes….

Toen kwam er een klein keukenelfje voorbij…

Mmmmm!

Read Full Post »

Als je zo voor het eerst de wereld van het Paganisme betreed, valt het direct op dat vegetarisme vaak een punt van discussie is. Dat is het in de maatschappij sowieso, maar het is nét wat actueler als je paganist (heiden, wicca, druïde, asatru, enzovoorts enzoverder) bent. Je schaadt immers een levend wezen, elke keer als je een hapje in je mond doet. Het gaat er soms heet aan toe in deze discussies, want er zijn ook veel paganistische (heidense, wicca, nou ja je snapt ‘m…) die bewust wél vlees eten, vaak uitsluitend biologisch, omdat deze dieren een beter leven hebben gehad, rustiger mogen groeien en niet of minder worden volgespoten met groeihormoon en antibiotica.

Ik ben opgegroeid als carnivoor. Veel en vaak vlees. Wel het liefst de kiloknaller (al vraag ik me af of dat 25 jaar geleden al zo eraan toe ging als nu…), mijn moeder deed haar best met het budget wat er was en ik heb altijd erg lekker gegeten thuis. Een gegrilde kip was een feest aan tafel, mijn vader legde uit welke delen van de kip het lekkerst waren en hoe je het handig snijdt. Ook maakte ik al op jonge leeftijd de door mijn vader gevangen vissen schoon. Veel lekkere hapjes waren met vlees bereid. Indische pasteitjes bijvoorbeeld. Het vleeseten is ook verweven met fijne herinneringen van vroeger.

Toen ik zelf een huishouden kreeg deed ik in het begin natuurlijk precies hetzelfde als mijn ouders altijd hadden gedaan. Dat werkte toch? En het te besteden bedrag wat ik had was voldoende maar niet superruim.
Maar de megastallen, alle ziektes die voorbij kwamen, het internet en de brede toegankelijkheid van de info over hoe dieren worden gehouden en hoe ze gefokt worden tot je stukje vlees op je bord en ook de gesprekken en discussies met de bewust-geen-vleeseters, maakten dat ik hier in veranderde.

Toch vind ik het heel lastig om concreet te veranderen. Het eten van vlees zit er echt ingebakken; smaken zijn gekoppeld en sommige gerechten kloppen gewoon niet zonder een stukje vlees erbij, hoezeer ik me ook voorneem om het me niet te laten beïnvloeden. Ik kan me geen gekookte rode kool zonder gehaktbal voorstellen, in de snert hoort een verse worst. Niet dat het vies is zonder, maar er mist gewoon wat…
De mannen waar ik altijd mee was en degen waarmee ik nu ben zijn ook van die échte carnivoren. Het motiveert niet erg als men roept “meh! waar is het vlees?!” en “lekker, maar met een plakkie ham erdoor was ’t lekkerder geweest”.

De oplossing hier is part time vegetarisme, zoals zoveel doen. Ik begon met een meatless monday een paar jaar geleden en sinds een paar maanden is er ook een veggie friday bij gekomen. Op die dagen eten we geen vlees bij het avondeten. Ik probeer zelf de hele dag geen vlees te eten, dus ook geen plakje ham op brood. (Manlief is minder streng en bij dochter zijn we blij met alles wat er in komt.) Af en toe lukt het zelfs een woensdag-zonder-gehakt-dag in te lassen.
En ik ben continue op zoek naar lekkere vega gerechten, waarbij wij het vlees niet missen. Wat echt een gerecht op zichzelf is zeg maar. Vleesvervangers vind ik geen oplossing. Ik vind ze ten eerste niet erg lekker en ten tweede zijn ze duurder dan bio-vlees. Dat vind ik echt onzin, veel te duur! En het is ook maar weer afwachten wat er allemaal aan toegevoegd is om het toch op vlees te laten lijken.

Ik ben dol op blogs en websites waar ik nieuwe recepten kan vinden, die gemakkelijk te maken zijn, met producten die ik in huis heb en waarbij ik een nieuw gerecht kan creëren met een bepaalde groente. Ik ontdekte onlangs via zo’n blog bijvoorbeeld dat bonen en peulvruchten heel goed werken in bijv nasi als vleesvervanger, omdat de ‘bite’ heel erg lijkt op een stukkie vlees. Dat zijn gouden tips!

Het vlees wat we in de week eten is biologisch.  En zo gaan we in stapjes weer vooruit en doen we wat bij ons past. Gelukkig hoeft het niet zwart (vlees eten) of wit (geen vlees eten) te zijn, maar zijn er heel veel tussenliggende grijswaarden.

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: