Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Paganistisch Leven’ Category

Midwinternacht 2014

Ik schrijf deze post lang na midwinter. Want na de afgelopen tumultueuze weken bleef dat erbij zitten. In september hebben we ons volop kunnen indrinken in de overvloed en dat was maar goed ook! We hadden het nodig!
Onze oudste dochter heeft sinds haar geboorte een leveraandoening. Het zet je leven nog meer op zijn kop dan een nieuwgeboren kindje gewoonlijk al doet, maar mettertijd leer je ermee omgaan, pas je je aan. Je gaat door en ergens went het; de medicatie, de medische voeding, haar uiterlijk, de jeuk, het ’s nachts meerdere keren wakker worden.

En dan voel je dat er toch iets niet klopt. Was dat buikje altijd al zó groot? Haar ogen en huid zó geel? Komt ze wel genoeg aan? Héé, een liesbreuk! Moederinstinct. Intuïtie. Ik wist eind september niet waar ik met mezelf heen moest. Er klópte iets niet. Die liesbreukoperatie liet in mijn lijf alle alarmbellen af gaan. Er wás wat mee. Dus ik vroeg bloedonderzoek aan. En na overleg in het ziekenhuis bleek dat haar leverfuncties achteruit waren gegaan en rap minder werden. De liesbreukoperatie werd afgelast, er werd een sonde aangemeten en ons werd geleerd hiermee om te gaan en een screening voor levertransplantatie werd ingepland. Mensen leven mee en dat is heel fijn, maar ook heb ik veel steun gehad in het me gedragen voelen door de Almoeder. Door het idee te hebben dat ik kon putten uit haar energie.

Levertransplantatie. Heftig. Begin december hadden we het “Groen Licht gesprek”. Vanaf dat moment sta je officieel op de wachtlijst voor een donororgaan. Wat ik me nog kristalhelder herinner is wat ik na het gesprek met de arts dacht: als het maar na Midwinter is. Als het licht terugkomt, het leven terugkeert van zich verschuilen in de grond en ze mee kan op die ontluikende energie. En een vriendin zou zeggen: “pas op met wat je vraagt. Je zou het kunnen krijgen.” 😉

10 dagen stond ze op de wachtlijst, toen we zaterdag 20 december werden gebeld: “kom maar! Er is een donorlever!” Ze stond net 2 dagen weer op ‘groen’; de week ervoor was ze flink ziek geweest, 5 dagen hoge koorts. En nu was er een lever! Met alle uitleg-op-kinderniveau en voorbereidingen voor de controles op de poli in de planning voor in januari, waren we gewoon nú al aan de beurt!! En zo haalde ik voor de verandering eens niet de midzomernacht, maar de midwinternacht door. Testen. Wachten. Foto. Wachten. Gesprek. Wachten. Bloedonderzoek. Wachten. Wachten. Wachten.
En wat doe je ondertussen? Dochter is 5 jaar, bijna 6. We hadden verteld dat de oude lever zo stuk was gegaan dat hij het werk in haar lichaam niet meer goed kon doen. En dat er een nieuwe lever komen moest. Waar die nieuwe lever vandaan komt hebben we haar niet verteld, dat is voor later. Dit was al groots genoeg en een ritueel waardig. Samen, papa, mama en Ariëlle, hebben we tijdens het wachten de oude lever bedankt voor alle gedane inspanningen. Gezegd dat hij goed zijn best heeft gedaan, maar dat hij op was en het tijd was voor de nieuwe lever om het over te nemen. Daarna hebben we de nieuwe lever alvast welkom geheten.

En dan komt daar het verlossende woord.

De lever is een match
De lever is gearriveerd
De lever ziet er goed uit.
De transplantatie gaat door.

En zo werd Ariëlle midden in de Midwinternacht, om even voor 2 uur op 21 december, in de langste nacht van het jaar, naar de OK gereden. 21 december, wanneer het licht terugkomt, het leven terugkeert van zich verschuilen in de grond. En even moest ik denken aan die vriendin. ‘Pas op met wat je vraagt…’ en moest ik glimlachen.

Advertenties

Read Full Post »

Imbolc 2014

“De Aarde, Ze draagt me, waarheen ik ook ga.
Ze vangt me op, als ik struikel en val.”
(Bron: Yoeke Nagel)

Afgelopen twee weken bracht ik in mezelf door, Imbolc; in de buik.

Misschien vreemd om het op 15 februari nog over Imbolc te hebben. Toch blik ik graag nog even terug op afgelopen weken.
Elke zoveel weken maak ik een soort cyclus door van normale weken en dagen, dagen waarin ik hyper ben en de wereld en omstreken aankan en soms weken, dat ik wegglijd in een soort dip, depressie. Na een poosje rol ik als vanzelf weer uit die dip of hyperperiode. Ondertussen heb ik geleerd dat vechten het alleen maar erger maakt en dat acceptatie van het geheel ervoor zorgt dat ik er het snelst weer uit kom.

Eerlijk gezegd had ik mijn dip half januari al verwacht. Gelukkig bleef deze uit, want mijn agenda stond vol toetsen. Na de tentamenperiode vroeg ik me al af of de dip niet alsnog zou komen en jawel; daar was hij!
Het is een gek gevoel; ik merkte dat ik ernaar uitkeek…. Bijzonder genoeg heb ik ondertussen niet alleen geaccepteerd dat mijn gemoed met ups en downs gaat, maar ‘verheug’ ik me zelfs op een periode waarin ik mezelf terugtrek, de boel de boel moet laten, terug moet keren in mezelf en in een draaikolk van onrust mijn rust vinden moet. Ook al gaat dit gepaard met gevoelens van wanhoop en verdriet, het lijkt nu een ritme te zijn waarvan ik op aan kan, een rustpunt waar ik om de zoveel tijd aan toe ben.

Als ik mijn depressie ‘inglijd’ (zo voelt dat) geef ik me over aan dat gevoel. Ik laat mezelf wiegen in de armen van de Grote Moeder, laat het toe dat de dagen gaan zoals ze gaan en maak er geen gevecht van. De grootste uitdaging in deze periodes is om niet teveel uit te schieten naar de lieve mensen om me heen en waar ik van houd, om zo weinig mogelijk schade toe te brengen aan anderen, als gevolg van mijn gemoed. De ene keer lukt dat beter dan de andere keer en ik besef me hoeveel geluk ik heb met een begripvolle partner als de mijne.

In een dip komen veel emoties voorbij. Vaak begint het met gevoelens van falen, zaken waarin ik tekort schiet, het niet goed genoeg doe. Ik ben dan boos op mezelf. Rouw om het feit dat deze dips bij mij horen.
Dan, op het diepste punt, voel ik en zie ik duidelijk wat ik belangrijk vind. Waar het leven om draait. Aan vrienden die me ondersteunen heb ik dan het meest. Mensen die niet hun tijd verdoen met me opvrolijken en moed in praten, maar die inzien dat werkelijke acceptatie van wie ik ben en wat ik doormaak mij het meest steunen. Daar voel ik zoveel dankbaarheid voor! Elke keer ga ik deze cyclus van aanvaarding weer door.
Vervolgens, de ommekeer. Als alles ontdaan is van zijn franje en ik duidelijk zie wat belangrijk is, rol ik weer uit mijn depressie en kan ik weer plannen maken die voortkomen uit wat ik in mijn dip ontdekte. Net zoals bij Imbolc-vieringen, richt ik me op het licht, op het lengen der dagen, de hoop die daaruit spreekt. Ik besef me dat ik niet altijd in mijn donkere kant hoef te vertoeven. Dat ik vanzelf weer optimistischer word, net zoals ik erop kan vertrouwen dat na Imbolc de zon elke dag weer langer schijnt en de dagen warmer worden.

Blessed Imbolc!

Read Full Post »

Heerlijk he! Dat weer van nu!
Ik ben écht een herfstmens! Ik geniet van het licht wat minder wordt, de koude die in de lucht hangt, de kruisspinnen overal, de geuren, de paddestoelen, de bosgeuren, de laatste warme middagen, de koudere avonden met stevigere Hollandse kost.
En dubbel als die Hollandse kost uit mijn eigen tuintje komt!

Vanwege de verhuizing is dat een ‘nieuwe’ tuin, die ook nog eens helemaal op de schop moest.

En dat van aardappeltjes die toch al uitgelopen waren in de keukenkast, uitjes die niet wilden groeien en worteltjes die niet eens kiemden, slablaadjes die opgegeten werden door slakken, spiksplinternieuwe bramen- en frambozenstruiken, bessenstruiken die verplaatst moesten worden op het moment dat ze al hun groene besjes al gevormd hadden (en die dus afstierven).
Je merkt al; ik heb geen natuurlijk groene vingers 😉

Toch wat leuke plaatjes van wat al wél zichtbaar was aan oogst;

20130829-165238.jpg

20130829-165250.jpg

Wederom verbaast het mij hoe ook dit buitengebeuren synchroon loopt met het innerlijk. Afgelopen anderhalf jaar verhuisden we naar een nieuwe stek, verbouwden en vernieuwden en pasten we bijna elke vierkante centimeter van ons huis en de tuin. We bereidden ons zo goed mogelijk voor op veranderingen, terwijl we de lopende zaken niet vergaten.

Want één van de dingen van het klussen wat mij zo bekoort, naast het mooi maken van ons thuis, is dat al dat passen, meten, schuren, slopen, nadenken, opwerken, plakken en opbouwen veel ruimte laat voor je eigen gedachten. ‘Zo boven, zo beneden, zo binnen, zo buiten’ schiet me dan te binnen. Een wijze uitspraak die ook binnen paganisme en hekserij wel gebezigd wordt. Met al dat schaven en schuren, visies over hoe het zou kunnen worden, schaafde en schuurde ik ook aan mezelf.
Er kwam een tijd, na het te boven komen van het diepste deel van mijn depressie/overspannenheid, dat ik dacht: “en nu?” Hier zit ik dan. In mijn hoofd de dingen die ik ooit deed, die ik leuk en interessant vond en vind, maar die nu niet meer bij me passen, of die ik op dit moment niet belangrijk (genoeg) vind.
Vorig jaar in het Samhain ritueel kwam ik tot de gelukkige conclusie dat wat ik ooit was en deed, niet verloren is. Wat die Ch.rista deed zit nog steeds in mij, de ervaringen, die kracht, die visie, ik was niks kwijt, het was alleen verborgen.

Maar de manier waarop die dingen gingen, de context waarin ik werkte, dat kan niet meer. Maar wat dan wél? Aan die vraag heb ik veel gedacht tijdens al dat kluswerk.

En uiteindelijk, toch nog onverwacht en snel was ik eruit. Met een lieve muze die me vanalles vertelde over haar ervaringen, mijn klusintrospectie, de waan van de dag (ook niet uit te vlakken) en door het onderzoeken van mijn eigen dromen, kwam ik erachter dat ik minder vast zat dan ik dacht.
Zoals Daniël Lohues zo mooi zingt over het sleuteltje wat hij kwijt was; “Ik had ‘m zelluf in de buze”!

Ik besloot verder te gaan studeren! Een master te gaan volgen! Onderwijskunde of Pedagogiek, welke het wordt weet ik niet. En zomaar, ineens, durfde ik dat nú al en niet volgend jaar!
Ik moet eerst een premaster volgen, de wiskundetoets daarvan heb ik ondertussen gehaald (met een 8,6)!

En zoals de buitenlucht nu zindert van het opnieuw opgestarte leven van het weer naar school en aan het werk gaan, de akkers, struiken en bomen vol zijn met de belofte van de komende oogst, zinder ikzelf van enthousiasme van het aangaan van deze nieuwe uitdaging!
En ik hoop dat ik me, wanneer ik in de put zit omdat het misschien wel even moeilijk of veel is, deze energie kan herinneren!!

Read Full Post »

Nightswimmer

20130821-020538.jpg

Zolang als ik me kan herinneren houd ik van de nacht. Het duister, de silhouetten, de stilte.
De meeste mensen rusten al hoor ik in de verte auto’s over de snelweg razen.

Heel graag zit ik ’s nachts nog even buiten, zeker op avonden als vanavond.
Het is net alsof ik buiten de tijd sta. Mijn zintuigen vergroot.
Ik hoor beestjes scharrelen, katten op jacht, blaadjes ritselen, als mensen hun raam open hebben staan kan ik ze zelfs horen snurken. Ik voel de zachte nachtbries van eind augustus. Niet warm, niet koud. Precies tussen zomer en herfst in. Het ruikt mossig, je ruikt zowat de herfst aankomen. En alles lijkt een zilveren randje te hebben, doordat het wordt beschenen door een prachtige Volle Maan.

In het schijnsel van de maan kom ik tot rust.
Nightswimming… Deserves a quiet night….

20130821-021439.jpg

Read Full Post »

 

 

20130819-215139.jpg

 

Het appelboompje in onze tuin hangt vol appeltjes. Vorig jaar hingen er voor het eerst appels aan, wel drie! En dit jaar gaat ‘ie los!

In het voorjaar heb ik eigenhandig alle bloemetjes bevrucht met mijn vinger, want ik zag nergens een bij.
De bloesems bloeiden uit en lang gebeurde er niks. Tot op eens…. Ja! Kleine, lichtgroene bolletjes!
Afgelopen maanden heb ik het groeiproces in de gaten gehouden en ze begonnen er al écht lekker uit te zien. Ik had al grote visioenen van appeltaarten, appelmoes, appelcake, appelleer en appeltjes-uit-het-vuistje. Maar ja, het was wachten op de herfst.

Afgelopen weekend hebben we de tuin verder in orde laten maken. En Boompje moest toch echt verplaatst. Ik hoop dat ‘ie het volhoudt, tot dusver ziet het aardig uit. Ondertussen knabbelen we lekker aan de appeltjes die niet langer wilden blijven hangen.

Read Full Post »

Omvat door een vacuüm speel ik
In gedachten
Met een wens, een droom, een sprankje van
Wat durf ik te verwachten?
Of lukt het mij om die verwachting los te laten
En te zien
Wat er komen mag, wat komen gaat
Of misschien
Vraagt het dat ik het in gang zet
Maar hoe weet ik
Of precies nú het moment is
Nu? Ik schrik

Maar wacht, lief, alles hoeft niet tegelijk
Doe maar kalm
En terwijl je de dingen regelt, bedenk dat wat je zoekt
Je in de palm
Van je eigen hand vindt, of je broekzak, of je hart misschien.
Omring je met wat je voeden zal,
maar wat je nodig hebt, dat heb je al.

Read Full Post »

Lughnasadh 2012

Eerder vanavond liep ik buiten. Het was niet meer zo warm als overdag doordat de zon nu onder gegaan was. Zwoel met een licht fris briesje, zo eentje die danst met de lokken van je haar. Een avond waar je de regen in de lucht kunt ruiken, waar een belofte hangt van een fikse regenbui en je alleen af kunt wachten of deze komt of niet.

En hij kwam! Terwijl ik dit schrijf is er buiten een woeste onweersbui aan de gang. Zo’n echte, regelrecht uit een horrorfilm gewaaid. Het water druipt langs de ramen en naast me zitten twee katten die me dankbaar aankijken dat ik ze tien minuten geleden toch maar (tegen hun zin) naar binnen heb geroepen.

Zo’n onweersbui als dit voelt voor mij aan als een verademing. De warmte die de afgelopen dagen de druk opvoerde voelde ik ook in mezelf. Te druk geweest de afgelopen weken, vooral het afgelopen feestelijke weekend. Ken je dat? Dat dingen op een dag voelen alsof je tegen één of ander hoogtepunt aanzit? Zo hoog dat je snakt naar een ontlading? Naar een emotionele onweersbui?

Het is 1 augustus, de tijd van Lughnasadh (spreek uit: loenasaa) of Lammas. Het eerste oogstfeest. Een periode met overvloed, alles is rijp of is er druk mee bezig dat te worden. Het harde werken is even voorbij, je kunt even ademhalen voordat je weer bezig moet met de oogst van de volgende gewassen die rijp zijn. Het is een tijd voor dankbaarheid voor alles waar je aan gewerkt hebt, voor wat je mocht ontvangen en voor wat er misschien nog komt.

Maar door dat drukkende gevoel kon ik vandaag niet dicht bij die dankbaarheid komen. En dat irriteerde me. Er is toch wel íéts om dankbaar voor te zijn? Ja, ik kon genoeg bedenken, rationeel, maar het echt doorvoelen. Nee. Er zat teveel in de weg. Dat voelde ondankbaar en dat wou ik al helemaal niet voelen!
En het was ook al 1 augustus, Lughnasadh ‘hoor’ je rond deze tijd te vieren. Maar dit jaarfeest vieren we in mijn jaarfeestengroep dit jaar niet, vanwege tijdgebrek. Een ander item heeft meer aandacht nodig en dat bracht de viering in het gedrang. We doen liever 1 ding goed dan 2 dingen half en dat is verstandig. Toch had ik vanavond zo’n doelloos, nutteloos gevoel dat er toch Iets zou moeten wat Jaarfeest Waardig zou moeten zijn. Ik voelde me een prutsheks!

Na het thuiskomen van een leuke avond bioscoop had ik nog niet de behoefte om naar binnen en op bed te gaan. Veel te onrustig in mijn bol. En zo kon je me even later terugvinden op een veldje in de buurt, met een sloot warme chocolademelk in mijn favoriete StarBucks mok. Puur genieten. Het eerste beetje dankbaarheid kwam naar boven geborreld.

De zwoele avond lonkte, een gesprek hing in de lucht en om niemand te storen nam ik dat gesprek mee op een ronde door de nacht. Nu wonen we hier nog niet heel lang, dus alle mooie en ook veilige plekjes om ’s avonds als vrouw alleen te lopen weet ik nog niet. Maar zo met iemand aan de andere kant van de lijn leek het me wat veiliger en ging ik op pad.

Ik vond een bankje aan het water met mooi uitzicht op de plek waar je de volle maan kunt zien als er geen wolken zijn. En toen ik eens toevallig in die richting keek tijdens het gesprek, zag ik haar in al haar schoonheid even tussen de wolken door knipogen. Een golf van bewondering ging door me heen. Naast me hoorde ik de nachtbeestjes scharrelen en de vissen kwamen in het watertje voor me af en toe aan de oppervlakte. Achter me begon het al lichtjes te onweren en ik vroeg me af hoe lang ik daar nog droog kon zitten. De stem van de persoon aan de andere kant van de lijn, in combinatie met de nacht en de natuur die zo aanwezig was om me heen, kalmeerde me.

Op een gegeven moment werd het toch echt tijd om richting huis te gaan, het was toen al een uur later. Toen ik bij huis kwam was ook het gesprek klaar en kwam het onweer snel dichterbij. Ik hoop dat de persoon aan de andere kant van de lijn het een fijn gesprek vond, zo midden in de nacht. Ik hoop dat mijn woorden van waarde waren en eventueel helpen. Dat zou mooi zijn.

Dankbaarheid, ja ik heb een hoop om dankbaar voor te zijn. Ik kan zo een lijstje uittypen met een hoop waardevolle dingen erop waar ik dankbaar voor kan zijn.

Maar waar ik momenteel het meest dankbaar voor ben is dat ik steeds beter leer hoe ik de rust in mezelf kan vinden. Een heel eenvoudig dingetje, voor zoveel mensen misschien heel vanzelfsprekend. Maar voor mij is het steeds een kleine overwinning.
En toen pas had ik het écht door. Werd ik er even weer aan herinnerd. Je kunt wel jaarfeesten met veel omhaal, attributen en dingen om je heen vieren. Precies zoals het ‘hoort’. Maar waar het om draait is je eigen connectie met jezelf, met de natuur, de aarde-energie, met andere mensen. En hoe uitvoerig je de jaarfeesten ook kunt vieren en hoe mooi dat ook kan zijn, in de basis zijn je eigen zintuigen voldoende. Ook hier geldt; wat je niet binnen jezelf vindt, vind je ook niet daarbuiten.

Dus ik voel me intens dankbaar nu.
Voor het kunnen ruiken van die aankomende regenbui;
Voor het voelen van die zomerbries;
Voor het horen van het leven om me heen;
Voor het kijken naar het maanlicht en
voor de connectie met Alles wat Is.

Blessed Lughnasadh

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: