Feeds:
Berichten
Reacties

Imbolc 2014

“De Aarde, Ze draagt me, waarheen ik ook ga.
Ze vangt me op, als ik struikel en val.”
(Bron: Yoeke Nagel)

Afgelopen twee weken bracht ik in mezelf door, Imbolc; in de buik.

Misschien vreemd om het op 15 februari nog over Imbolc te hebben. Toch blik ik graag nog even terug op afgelopen weken.
Elke zoveel weken maak ik een soort cyclus door van normale weken en dagen, dagen waarin ik hyper ben en de wereld en omstreken aankan en soms weken, dat ik wegglijd in een soort dip, depressie. Na een poosje rol ik als vanzelf weer uit die dip of hyperperiode. Ondertussen heb ik geleerd dat vechten het alleen maar erger maakt en dat acceptatie van het geheel ervoor zorgt dat ik er het snelst weer uit kom.

Eerlijk gezegd had ik mijn dip half januari al verwacht. Gelukkig bleef deze uit, want mijn agenda stond vol toetsen. Na de tentamenperiode vroeg ik me al af of de dip niet alsnog zou komen en jawel; daar was hij!
Het is een gek gevoel; ik merkte dat ik ernaar uitkeek…. Bijzonder genoeg heb ik ondertussen niet alleen geaccepteerd dat mijn gemoed met ups en downs gaat, maar ‘verheug’ ik me zelfs op een periode waarin ik mezelf terugtrek, de boel de boel moet laten, terug moet keren in mezelf en in een draaikolk van onrust mijn rust vinden moet. Ook al gaat dit gepaard met gevoelens van wanhoop en verdriet, het lijkt nu een ritme te zijn waarvan ik op aan kan, een rustpunt waar ik om de zoveel tijd aan toe ben.

Als ik mijn depressie ‘inglijd’ (zo voelt dat) geef ik me over aan dat gevoel. Ik laat mezelf wiegen in de armen van de Grote Moeder, laat het toe dat de dagen gaan zoals ze gaan en maak er geen gevecht van. De grootste uitdaging in deze periodes is om niet teveel uit te schieten naar de lieve mensen om me heen en waar ik van houd, om zo weinig mogelijk schade toe te brengen aan anderen, als gevolg van mijn gemoed. De ene keer lukt dat beter dan de andere keer en ik besef me hoeveel geluk ik heb met een begripvolle partner als de mijne.

In een dip komen veel emoties voorbij. Vaak begint het met gevoelens van falen, zaken waarin ik tekort schiet, het niet goed genoeg doe. Ik ben dan boos op mezelf. Rouw om het feit dat deze dips bij mij horen.
Dan, op het diepste punt, voel ik en zie ik duidelijk wat ik belangrijk vind. Waar het leven om draait. Aan vrienden die me ondersteunen heb ik dan het meest. Mensen die niet hun tijd verdoen met me opvrolijken en moed in praten, maar die inzien dat werkelijke acceptatie van wie ik ben en wat ik doormaak mij het meest steunen. Daar voel ik zoveel dankbaarheid voor! Elke keer ga ik deze cyclus van aanvaarding weer door.
Vervolgens, de ommekeer. Als alles ontdaan is van zijn franje en ik duidelijk zie wat belangrijk is, rol ik weer uit mijn depressie en kan ik weer plannen maken die voortkomen uit wat ik in mijn dip ontdekte. Net zoals bij Imbolc-vieringen, richt ik me op het licht, op het lengen der dagen, de hoop die daaruit spreekt. Ik besef me dat ik niet altijd in mijn donkere kant hoef te vertoeven. Dat ik vanzelf weer optimistischer word, net zoals ik erop kan vertrouwen dat na Imbolc de zon elke dag weer langer schijnt en de dagen warmer worden.

Blessed Imbolc!

Één, twee, huppekee

En als je dan een stapje neemt van
Één, twee, huppekee
Met me mee danst, zwaait en zwiert
Rond en rond en om
En dit is eng
Maar dat is leuk
En dit leuk eng
Dit mag wel, dat mag niet
Wie zegt dat dan?
Kriebels in m’n buik, want ik doe
Iets anders, spannends, geks
Kleur ik buiten de lijntjes een 3D kasteel
Dans ik uit volle borst
Één, twee, huppekee
Kom pak je m’n arm?

Midwinter mijmeringen

Midwinter. Na de langste nacht, de kortste baan van de zon, komt het licht weer steeds iets meer terug.

20131221-110149.jpg

De laatste twee weken voor de kerstvakantie waren pittig. Ik voelde sterk de behoefte om naar binnen te keren, maar daar was nog even geen ruimte voor. Nu is het 21 december en kerstvakantie en kan ik even op adem komen, aarden, terugtrekken en herbezinnen.

Want wat een onverwacht jaar werd het! Daar had ik met Samhain 2012 niet over durven dromen!

Ik hielp een vriendin aan hoop op een kindje. En al die hoop en liefde groeit nu in haar buik en wordt komende februari/maart verwacht.

Ik vond met Samhain een stukje van mezelf terug waarvan ik dacht dat ik die kwijt was. Dat was al een cadeau op zich. Maar toen besloot ik afgelopen zomer dat ik misschien dat deel ook wel weer zou kunnen zíjn en schreef me in voor een studie. Ik was heel onzeker hoe het zou gaan. Na overspannen te zijn geweest is zoiets best een uitdaging. En het is geen opleiding die je zo even doet. Na 4 maanden hard werken, vind ik dat het resultaat er mag zijn; alles voldoende op een 5 op een verslag na die ik nog mag bijwerken. Ik let goed op mezelf, mijn doelen richten zich alleen op het semester waar ik mee bezig ben en wat daarna komt, komt daarna. Een perfectionist die loslaat 🙂 het moet niet gekker worden!

Yule, midwinter, al het leven trekt zich terug in de aarde. In de buik van de Grote Moeder. December is vaak de periode van grote drukte, verplichtingen. Wij hebben ons rooster vrij, kunnen bijkomen van alle bezigheden, wat bij ons alle vier hoognodig is. Naar binnen keren, mijmeren over de lichtpuntjes in mijn leven en koesteren wat me lief is in de warmte van ons huis. Dat is voor mij Yule 2013.

Brightest blessings, fijne Yule, prettige Kerstdagen en alvast een prachtig 2014 gewenst!

Autumn breezes

20130928-102516.jpg

20130928-102555.jpg

20130928-102621.jpg

20130928-102651.jpg

20130928-102738.jpg

20130928-102807.jpg

20130928-102831.jpg

 

20130929-202535.jpg

20130928-104629.jpg

Draaikolk

In twee uitersten verscheurd
Balanceer ik als over een koord
Bang dat als ik val
De diepte in mij te zwaar is
Dat het valnet een illusie is
Dat ik weer word meegesleurd in die draaikolk.

Ik bel je op
“Schatje?
Ik voel me glippen
Glijden op dat bekende hellende vlak”

En ik zoek in je stem dat houvast
En ik zet mijn voeten schrap

Want in mijn tomeloze donkerheid
Ben jij mijn Noorderster
Durf ik te balanceren

Hartzeer

Het verleden heeft soms de neiging
Je rechts, over de vluchtstrook, in te halen
Ik zag de waarschuwingssignalen wel
Negeerde ze, tegen beter weten in.

Waarom, vroeg je me net, reed je toen niet met me mee
Je had toch over kunnen stappen, ook al had je nog bagage
En toen ik weg was gegaan, jou alleen op die kruising achterlatend
Had je me best kunnen bellen toen de weg die je volgde doodliep
We hadden toch kunnen proberen samen een weg te vinden?

En ik denk
En ik voel
En het spijt me
En ik houd van je

Maar nooit heeft het zo lang geduurd tot ik mee kon liften
Als bij jou
Nooit voelde de afstand tussen A en B meer onoverbrugbaar
Als bij jou
Nooit heeft houden van zo’n zeer gedaan
Als van jou

Belofte van oogst

Heerlijk he! Dat weer van nu!
Ik ben écht een herfstmens! Ik geniet van het licht wat minder wordt, de koude die in de lucht hangt, de kruisspinnen overal, de geuren, de paddestoelen, de bosgeuren, de laatste warme middagen, de koudere avonden met stevigere Hollandse kost.
En dubbel als die Hollandse kost uit mijn eigen tuintje komt!

Vanwege de verhuizing is dat een ‘nieuwe’ tuin, die ook nog eens helemaal op de schop moest.

En dat van aardappeltjes die toch al uitgelopen waren in de keukenkast, uitjes die niet wilden groeien en worteltjes die niet eens kiemden, slablaadjes die opgegeten werden door slakken, spiksplinternieuwe bramen- en frambozenstruiken, bessenstruiken die verplaatst moesten worden op het moment dat ze al hun groene besjes al gevormd hadden (en die dus afstierven).
Je merkt al; ik heb geen natuurlijk groene vingers 😉

Toch wat leuke plaatjes van wat al wél zichtbaar was aan oogst;

20130829-165238.jpg

20130829-165250.jpg

Wederom verbaast het mij hoe ook dit buitengebeuren synchroon loopt met het innerlijk. Afgelopen anderhalf jaar verhuisden we naar een nieuwe stek, verbouwden en vernieuwden en pasten we bijna elke vierkante centimeter van ons huis en de tuin. We bereidden ons zo goed mogelijk voor op veranderingen, terwijl we de lopende zaken niet vergaten.

Want één van de dingen van het klussen wat mij zo bekoort, naast het mooi maken van ons thuis, is dat al dat passen, meten, schuren, slopen, nadenken, opwerken, plakken en opbouwen veel ruimte laat voor je eigen gedachten. ‘Zo boven, zo beneden, zo binnen, zo buiten’ schiet me dan te binnen. Een wijze uitspraak die ook binnen paganisme en hekserij wel gebezigd wordt. Met al dat schaven en schuren, visies over hoe het zou kunnen worden, schaafde en schuurde ik ook aan mezelf.
Er kwam een tijd, na het te boven komen van het diepste deel van mijn depressie/overspannenheid, dat ik dacht: “en nu?” Hier zit ik dan. In mijn hoofd de dingen die ik ooit deed, die ik leuk en interessant vond en vind, maar die nu niet meer bij me passen, of die ik op dit moment niet belangrijk (genoeg) vind.
Vorig jaar in het Samhain ritueel kwam ik tot de gelukkige conclusie dat wat ik ooit was en deed, niet verloren is. Wat die Ch.rista deed zit nog steeds in mij, de ervaringen, die kracht, die visie, ik was niks kwijt, het was alleen verborgen.

Maar de manier waarop die dingen gingen, de context waarin ik werkte, dat kan niet meer. Maar wat dan wél? Aan die vraag heb ik veel gedacht tijdens al dat kluswerk.

En uiteindelijk, toch nog onverwacht en snel was ik eruit. Met een lieve muze die me vanalles vertelde over haar ervaringen, mijn klusintrospectie, de waan van de dag (ook niet uit te vlakken) en door het onderzoeken van mijn eigen dromen, kwam ik erachter dat ik minder vast zat dan ik dacht.
Zoals Daniël Lohues zo mooi zingt over het sleuteltje wat hij kwijt was; “Ik had ‘m zelluf in de buze”!

Ik besloot verder te gaan studeren! Een master te gaan volgen! Onderwijskunde of Pedagogiek, welke het wordt weet ik niet. En zomaar, ineens, durfde ik dat nú al en niet volgend jaar!
Ik moet eerst een premaster volgen, de wiskundetoets daarvan heb ik ondertussen gehaald (met een 8,6)!

En zoals de buitenlucht nu zindert van het opnieuw opgestarte leven van het weer naar school en aan het werk gaan, de akkers, struiken en bomen vol zijn met de belofte van de komende oogst, zinder ikzelf van enthousiasme van het aangaan van deze nieuwe uitdaging!
En ik hoop dat ik me, wanneer ik in de put zit omdat het misschien wel even moeilijk of veel is, deze energie kan herinneren!!

%d bloggers liken dit: