Feeds:
Berichten
Reacties

Één, twee, huppekee

En als je dan een stapje neemt van
Één, twee, huppekee
Met me mee danst, zwaait en zwiert
Rond en rond en om
En dit is eng
Maar dat is leuk
En dit leuk eng
Dit mag wel, dat mag niet
Wie zegt dat dan?
Kriebels in m’n buik, want ik doe
Iets anders, spannends, geks
Kleur ik buiten de lijntjes een 3D kasteel
Dans ik uit volle borst
Één, twee, huppekee
Kom pak je m’n arm?

Advertenties

Midwinter mijmeringen

Midwinter. Na de langste nacht, de kortste baan van de zon, komt het licht weer steeds iets meer terug.

20131221-110149.jpg

De laatste twee weken voor de kerstvakantie waren pittig. Ik voelde sterk de behoefte om naar binnen te keren, maar daar was nog even geen ruimte voor. Nu is het 21 december en kerstvakantie en kan ik even op adem komen, aarden, terugtrekken en herbezinnen.

Want wat een onverwacht jaar werd het! Daar had ik met Samhain 2012 niet over durven dromen!

Ik hielp een vriendin aan hoop op een kindje. En al die hoop en liefde groeit nu in haar buik en wordt komende februari/maart verwacht.

Ik vond met Samhain een stukje van mezelf terug waarvan ik dacht dat ik die kwijt was. Dat was al een cadeau op zich. Maar toen besloot ik afgelopen zomer dat ik misschien dat deel ook wel weer zou kunnen zíjn en schreef me in voor een studie. Ik was heel onzeker hoe het zou gaan. Na overspannen te zijn geweest is zoiets best een uitdaging. En het is geen opleiding die je zo even doet. Na 4 maanden hard werken, vind ik dat het resultaat er mag zijn; alles voldoende op een 5 op een verslag na die ik nog mag bijwerken. Ik let goed op mezelf, mijn doelen richten zich alleen op het semester waar ik mee bezig ben en wat daarna komt, komt daarna. Een perfectionist die loslaat 🙂 het moet niet gekker worden!

Yule, midwinter, al het leven trekt zich terug in de aarde. In de buik van de Grote Moeder. December is vaak de periode van grote drukte, verplichtingen. Wij hebben ons rooster vrij, kunnen bijkomen van alle bezigheden, wat bij ons alle vier hoognodig is. Naar binnen keren, mijmeren over de lichtpuntjes in mijn leven en koesteren wat me lief is in de warmte van ons huis. Dat is voor mij Yule 2013.

Brightest blessings, fijne Yule, prettige Kerstdagen en alvast een prachtig 2014 gewenst!

Autumn breezes

20130928-102516.jpg

20130928-102555.jpg

20130928-102621.jpg

20130928-102651.jpg

20130928-102738.jpg

20130928-102807.jpg

20130928-102831.jpg

 

20130929-202535.jpg

20130928-104629.jpg

Draaikolk

In twee uitersten verscheurd
Balanceer ik als over een koord
Bang dat als ik val
De diepte in mij te zwaar is
Dat het valnet een illusie is
Dat ik weer word meegesleurd in die draaikolk.

Ik bel je op
“Schatje?
Ik voel me glippen
Glijden op dat bekende hellende vlak”

En ik zoek in je stem dat houvast
En ik zet mijn voeten schrap

Want in mijn tomeloze donkerheid
Ben jij mijn Noorderster
Durf ik te balanceren

Hartzeer

Het verleden heeft soms de neiging
Je rechts, over de vluchtstrook, in te halen
Ik zag de waarschuwingssignalen wel
Negeerde ze, tegen beter weten in.

Waarom, vroeg je me net, reed je toen niet met me mee
Je had toch over kunnen stappen, ook al had je nog bagage
En toen ik weg was gegaan, jou alleen op die kruising achterlatend
Had je me best kunnen bellen toen de weg die je volgde doodliep
We hadden toch kunnen proberen samen een weg te vinden?

En ik denk
En ik voel
En het spijt me
En ik houd van je

Maar nooit heeft het zo lang geduurd tot ik mee kon liften
Als bij jou
Nooit voelde de afstand tussen A en B meer onoverbrugbaar
Als bij jou
Nooit heeft houden van zo’n zeer gedaan
Als van jou

Belofte van oogst

Heerlijk he! Dat weer van nu!
Ik ben écht een herfstmens! Ik geniet van het licht wat minder wordt, de koude die in de lucht hangt, de kruisspinnen overal, de geuren, de paddestoelen, de bosgeuren, de laatste warme middagen, de koudere avonden met stevigere Hollandse kost.
En dubbel als die Hollandse kost uit mijn eigen tuintje komt!

Vanwege de verhuizing is dat een ‘nieuwe’ tuin, die ook nog eens helemaal op de schop moest.

En dat van aardappeltjes die toch al uitgelopen waren in de keukenkast, uitjes die niet wilden groeien en worteltjes die niet eens kiemden, slablaadjes die opgegeten werden door slakken, spiksplinternieuwe bramen- en frambozenstruiken, bessenstruiken die verplaatst moesten worden op het moment dat ze al hun groene besjes al gevormd hadden (en die dus afstierven).
Je merkt al; ik heb geen natuurlijk groene vingers 😉

Toch wat leuke plaatjes van wat al wél zichtbaar was aan oogst;

20130829-165238.jpg

20130829-165250.jpg

Wederom verbaast het mij hoe ook dit buitengebeuren synchroon loopt met het innerlijk. Afgelopen anderhalf jaar verhuisden we naar een nieuwe stek, verbouwden en vernieuwden en pasten we bijna elke vierkante centimeter van ons huis en de tuin. We bereidden ons zo goed mogelijk voor op veranderingen, terwijl we de lopende zaken niet vergaten.

Want één van de dingen van het klussen wat mij zo bekoort, naast het mooi maken van ons thuis, is dat al dat passen, meten, schuren, slopen, nadenken, opwerken, plakken en opbouwen veel ruimte laat voor je eigen gedachten. ‘Zo boven, zo beneden, zo binnen, zo buiten’ schiet me dan te binnen. Een wijze uitspraak die ook binnen paganisme en hekserij wel gebezigd wordt. Met al dat schaven en schuren, visies over hoe het zou kunnen worden, schaafde en schuurde ik ook aan mezelf.
Er kwam een tijd, na het te boven komen van het diepste deel van mijn depressie/overspannenheid, dat ik dacht: “en nu?” Hier zit ik dan. In mijn hoofd de dingen die ik ooit deed, die ik leuk en interessant vond en vind, maar die nu niet meer bij me passen, of die ik op dit moment niet belangrijk (genoeg) vind.
Vorig jaar in het Samhain ritueel kwam ik tot de gelukkige conclusie dat wat ik ooit was en deed, niet verloren is. Wat die Ch.rista deed zit nog steeds in mij, de ervaringen, die kracht, die visie, ik was niks kwijt, het was alleen verborgen.

Maar de manier waarop die dingen gingen, de context waarin ik werkte, dat kan niet meer. Maar wat dan wél? Aan die vraag heb ik veel gedacht tijdens al dat kluswerk.

En uiteindelijk, toch nog onverwacht en snel was ik eruit. Met een lieve muze die me vanalles vertelde over haar ervaringen, mijn klusintrospectie, de waan van de dag (ook niet uit te vlakken) en door het onderzoeken van mijn eigen dromen, kwam ik erachter dat ik minder vast zat dan ik dacht.
Zoals Daniël Lohues zo mooi zingt over het sleuteltje wat hij kwijt was; “Ik had ‘m zelluf in de buze”!

Ik besloot verder te gaan studeren! Een master te gaan volgen! Onderwijskunde of Pedagogiek, welke het wordt weet ik niet. En zomaar, ineens, durfde ik dat nú al en niet volgend jaar!
Ik moet eerst een premaster volgen, de wiskundetoets daarvan heb ik ondertussen gehaald (met een 8,6)!

En zoals de buitenlucht nu zindert van het opnieuw opgestarte leven van het weer naar school en aan het werk gaan, de akkers, struiken en bomen vol zijn met de belofte van de komende oogst, zinder ikzelf van enthousiasme van het aangaan van deze nieuwe uitdaging!
En ik hoop dat ik me, wanneer ik in de put zit omdat het misschien wel even moeilijk of veel is, deze energie kan herinneren!!

Nightswimmer

20130821-020538.jpg

Zolang als ik me kan herinneren houd ik van de nacht. Het duister, de silhouetten, de stilte.
De meeste mensen rusten al hoor ik in de verte auto’s over de snelweg razen.

Heel graag zit ik ’s nachts nog even buiten, zeker op avonden als vanavond.
Het is net alsof ik buiten de tijd sta. Mijn zintuigen vergroot.
Ik hoor beestjes scharrelen, katten op jacht, blaadjes ritselen, als mensen hun raam open hebben staan kan ik ze zelfs horen snurken. Ik voel de zachte nachtbries van eind augustus. Niet warm, niet koud. Precies tussen zomer en herfst in. Het ruikt mossig, je ruikt zowat de herfst aankomen. En alles lijkt een zilveren randje te hebben, doordat het wordt beschenen door een prachtige Volle Maan.

In het schijnsel van de maan kom ik tot rust.
Nightswimming… Deserves a quiet night….

20130821-021439.jpg

%d bloggers liken dit: