Feeds:
Berichten
Reacties

Appeltjes

 

 

20130819-215139.jpg

 

Het appelboompje in onze tuin hangt vol appeltjes. Vorig jaar hingen er voor het eerst appels aan, wel drie! En dit jaar gaat ‘ie los!

In het voorjaar heb ik eigenhandig alle bloemetjes bevrucht met mijn vinger, want ik zag nergens een bij.
De bloesems bloeiden uit en lang gebeurde er niks. Tot op eens…. Ja! Kleine, lichtgroene bolletjes!
Afgelopen maanden heb ik het groeiproces in de gaten gehouden en ze begonnen er al écht lekker uit te zien. Ik had al grote visioenen van appeltaarten, appelmoes, appelcake, appelleer en appeltjes-uit-het-vuistje. Maar ja, het was wachten op de herfst.

Afgelopen weekend hebben we de tuin verder in orde laten maken. En Boompje moest toch echt verplaatst. Ik hoop dat ‘ie het volhoudt, tot dusver ziet het aardig uit. Ondertussen knabbelen we lekker aan de appeltjes die niet langer wilden blijven hangen.

Advertenties

Verandering op komst

En dan… Wat begin dit jaar een wens leek en in maart een toekomstdroom, ik eind juni een keuze maakte en daarna hard aan werkte om waarheid te laten worden; ik begin een studie! Ik wil mijn Master Onderwijskunde of Pedagogiek gaan halen. Welke het wordt, ik weet het nog niet. Maar ik mag eerst twee jaar ‘schakelen’ dus ik heb nog tijd genoeg om een keuze te maken.

Ondertussen heb ik kinderopvang geregeld, iemand ter motivatie en een wiskundedocent voor bijles. Ik heb me ingeschreven, gisteren was de sluitingsdatum.

En ook nu verbaast me het weer hoe ‘toevallig’ dit valt in het ritme van de seizoenen. 1 augustus is het. Lughnasadh. Het eerste oogstfeest. Ok, zoveel valt er nog niet te oogsten op het eerste gezicht, maar over een paar weken hoop ik op het eerste; het behalen van de wiskunde voortoets!

Maar eerst heb ik een heerlijk vooruitzicht: Castlefest!!
Dit jaar ga ik met mezelf naar Castlefest. Drie dagen maar liefst en ik bivakkeer in een tentje op de Castlefest camping. Ik ben heel benieuwd hoe het gaat zijn, want het is al een tijdje geleden dat ik zoiets in mijn uppie ondernam. Aan het weer zal het niet liggen!

Mag ik? Kan ik?

Omvat door een vacuüm speel ik
In gedachten
Met een wens, een droom, een sprankje van
Wat durf ik te verwachten?
Of lukt het mij om die verwachting los te laten
En te zien
Wat er komen mag, wat komen gaat
Of misschien
Vraagt het dat ik het in gang zet
Maar hoe weet ik
Of precies nú het moment is
Nu? Ik schrik

Maar wacht, lief, alles hoeft niet tegelijk
Doe maar kalm
En terwijl je de dingen regelt, bedenk dat wat je zoekt
Je in de palm
Van je eigen hand vindt, of je broekzak, of je hart misschien.
Omring je met wat je voeden zal,
maar wat je nodig hebt, dat heb je al.

Ik zet me neer, vlij je tegen me aan
We zwijgen, maar ik voel wat we samen zeggen gaan
Ik hef mijn hand op en plaats ze licht
Je hals vlakbij mijn gezicht
Mijn vingers maken dat je trillen gaat
En mijn voet tikt daarbij zachtjes de maat
Je zingt en fluistert en beroert
Je klank is wat me steeds weer vervoert
Je tonen voel ik in mijn hart
Het lastige ritme dat me even sart
Maakt dat ik me nog meer concentreer
Met liefde bespeel ik je nog een keer

Waarom niet?

Waarom niet?

Waarom zou je iets over hebben
Voor een ander, zomaar voor niets?
Al die moeite je getroosten
En wat ongemak bovendien

Ja, er zijn ook nog consequenties
Emoties van jou en mij en meer
Een band of toch niet? Moet je dat bespreken?
En oh ja, ’t doet ook nog zeer

Maar er is geen grotere pijn
Geen vreselijker leed dat ik me denken kan
Dan je kind te moeten verliezen
Of ook erg; nooit pap of mam

Ja, er zijn ook andere erge dingen
De wereld is vol genoeg met leed
Ieder heeft zijn kruis te dragen
Soms zelfs groter dan dat jij weet

Maar al die dingen kan ik niet veranderen
Ze zijn veel te groot voor mij
Veel te veel om te behappen
Daarvoor voel ik mij te klein

De Goden weten, ik ben mens
En lang niet altijd even mooi
Hoezeer ik ook mijn best doe
Ergens wordt het toch een zooi

Maar kleine dingen kan ik geven
Daarvan heb ik er volop
En speciaal voor jou geef ik dit ene
Zo klein, ’t is maar een speldenknop

Ik ben dankbaar en gelukkig
Dat ik mijn grote angst niet beleven moet
Zie ik liefdes onder mijn vleugels
Die ik zo enorm graag hoed

Daarom schenk ik met al mijn liefde
Wat speldenknoppen, ondanks de pijn
Want een ander dezelfde angst niet gunnen
Dat is waar ik voor kan zijn

Dus waarom zou ik nu iets geven?
Ondanks pijn, onzekerheid, verdriet?
Ach lieve mensen….
Waarom niet?

Mabon

21 september 2012. Precies 1 jaar geleden startte ik dit blog. Wat ik ermee wou wist ik toen niet goed. Maar wat het me bracht was meer openheid. Over mezelf, wat ik vier. Datgene waarmee ik me naast man en kinderen het meest mee bezighoud. Het was (en is nog wel eens) ontzettend eng om dit te delen. Het wijkt af van de ‘norm’, wat die dan ook moge zijn.

Vandaag was ook een bijzondere dag. Voor het eerst in bijna 3,5 jaar tijd heb ik mijn moeder weer ontmoet. Waarom het zo kwam dat we elkaar niet meer zagen is een lang en vervelend verhaal. Waarom het zo lang geduurd heeft, tja. Wat moet een mens daar nu op zeggen? Wat belangrijk is, is dat zij vandaag eindelijk die stap zette, waarop ik niet meer had durven hopen. De zaken zijn er niet mee opgelost of uitgepraat. Maar misschien kunnen we elkaar opnieuw leren kennen…

Dit jaar is het ook op een andere manier een andere Mabon dan anders. We starten met onze jaarfeestengroep iets nieuws, of eigenlijk borduren we voort op de ingeslagen Reclaiming-weg. We hebben Yoeke Nagel gevraagd ons te begeleiden en ze zei ja! Vandaag hebben we besproken wat we gaan doen. Een echte viering was het dus niet, al hebben we al een mooi beginritueel gedaan. Ik ben benieuwd wat we gaan doen! Niet in de laatste plaats omdat ik samen met Yoeke het komende ritueel ga voorbereiden. Samhain, het nieuwe jaar in de paganistische wereld. Een bijzonder feest, omdat hierbij ook voorvaderen geëerd worden. Eerst maar eens broeden op een thema voor die avond….

Vakantie


We gingen naar het noordelijkste puntje van Denemarken. Ons huisje lag bijna direct aan de zee. Wat zijn we daar vaak geweest, heerlijk uitwaaien! En ’s avonds in het huisje, deden we de sauna aan. En wat is dan heerlijker dan in het donker poedelnaakt het strand op te rennen en zo de zee in te duiken om af te koelen? Ik zou het niet weten! 🙂

En dan sta je daar zo op het strand… Ik merkte dat ik echt toe was aan ‘onthaasten’, want ik kon me nauwelijks ontspannen die eerste dagen. Ik wilde weg, iets doen, er moest vast wel iets! Nee natuurlijk niet! Het is vakantie! Dus de golvende gedachten uit mijn hoofd gezet en de geluiden van de golvende zee heerlijk ingedronken.

De zon zakt zo prachtig de zee in ’s avonds:

En de maan, zoveel licht in het donker. De eerste foto is écht van de maan, met een lange sluitertijd gemaakt.

Genieten!

%d bloggers liken dit: